De afgelopen weken werden we bestookt met verontrustende berichten over het wegsmelten van het ijs op de noordpool. Wanhopig ronddolende ijsberen en bibberende poolonderzoekers waren van het televisiescherm niet af te slaan:
"Het ijs op de Noordpool is geslonken tot het minimum van 2007 en zal deze zomer nog verder afnemen. Daarmee stevent het noordpoolijs af op een nieuw minimumrecord, meldt het KNMI. Het noordpoolijs is de laatste 30 jaar elke zomer met een oppervlak van ongeveer twee keer Nederland afgenomen. Het ijsvolume krimpt door de opwarming van de aarde. [...] Rond 1990 was dat nog gemiddeld acht miljoen vierkante kilometer. Mogelijk kan de Noordpool al voor het midden van deze eeuw ijsvrij worden tijdens de zomer. Eerder gingen onderzoekers ervan uit dat dat rond 2100 zou gebeuren." (lees hier)
"Deze zomer is het zeeijs op de Noordpool verder weggesmolten dan ooit eerder is geregistreerd.Uit satellietinformatie blijkt
dat er op 16 september 3,41 miljoen vierkante kilometer zeeijs was
overgebleven. In de zomer van 2000 lag er nog twee keer zoveel ijs op de
Noordpool. De afgelopen 30 jaar is het oppervlak aan poolijs
sterk afgenomen als gevolg van de opwarming van de aarde. Volgens
wetenschappers gaat het smelten steeds sneller." (lees hier)
Een aantal wetenswaardigheden:
1. De systematische meting van het noordpoolijs is een relatief jonge wetenschappelijke bezigheid, die pas vanaf 1972 aan de gang is. Het gebruik van satellietbeelden bij deze activiteit is pas in 1979 begonnen. De nogal stellige en alarmistische berichten in de media zijn dus gebaseerd op maar 40 jaar onderzoek. In het licht van de lange en veranderlijke klimaatgeschiedenis van de aarde zou men moeten toegeven dat deze berichtgeving misschien wel een tikkeltje overtrokken is, te meer omdat verschillende historische bronnen erop wijzen dat de huidige afname van het poolijsoppervlak niet uniek is.
2. Naast de vermeende opwarming van de aarde (AGW), zijn er ook andere natuurverschijnselen die naar alle waarschijnlijkheid van grote invloed zijn op het poolijsoppervlak. Om even twee alternatieve verklaringen te noemen:
"Nasa itself put up a video showing how a severe cyclone in early August had "wreaked havoc on the ice cover", pushing vast amounts of it into warmer waters further south where it melted. (Reuters headlined its report: "Nasa says Arctic cyclone played 'key role' in record ice melt".)" (lees hier)
"Since there is no evidence of a manmade component in the warming of the global oceans over the past 30 years, the natural additional warming of the sea surface temperature anomalies of the North Atlantic—above the natural warming of the sea surface temperatures for the rest of the global oceans—has been a major contributor to the natural loss of Arctic sea ice over the satellite era. Add to that the weather events that happen every couple of years and we can pretty much dismiss the hubbub over this year’s record low sea ice in the Arctic basin." (lees hier)
3. Gegevens over de ontwikkeling van het ijsoppervlak van de zuidpool, die overigens al langer bekend zijn en voor iedereen toegankelijk zijn, lijken de stelligheid waarmee onze media de smelting van het noordpoolijs aan de opwarming van de aarde (AGW) toeschrijven enigszins in verlegenheid te brengen:
"While the Arctic recently set a new record low, lower than that of 2007, the Antarctic is at near record highs similar to that of 2007 according to University of Illinois Cryosphere." (lees hier)
En dit is de preambule van de code voor de journalistiek:
"Een betrouwbare en pluriforme journalistiek is van het grootste belang voor de democratische samenleving, die niet goed kan functioneren zonder geïnformeerde burgers en een vrije uitwisseling van ideeën. In die open samenleving komt de journalist het recht op vrije nieuwsgaring toe, én de verantwoordelijkheid het nieuws waarheidsgetrouw, onafhankelijk, fair en met open vizier te brengen." (lees hier)
Het gaat misschien te ver om hieruit te concluderen dat onze media, of delen daarvan waaronder de NOS en RTL, de democratische samenleving in gevaar brengen. Maar hun berichtgeving over dit thema is in strijd met de eigen doelstellingen en professionele normen en in die zin begeven zij zich op glad ijs.
"Nederlandse jongen (11) verzint oplossing eurocrisis: De 11-jarige Jurre Hermans heeft een eervolle vermelding gekregen bij de Wolfson Economics Prize, een van de belangrijkste wedstrijden voor economen. De jongen won 100 euro met zijn plan om Griekenland uit de euro te gooien." (lees hier)
Een eigentijdse versie van Hans Christian Andersens bekende sprookje 'De nieuwe kleren van de keizer'. We hebben in Europa een elfjarig kind uit Breedenbroek, of all places, nodig om een simpele waarheid te kunnen zien en durven zeggen. En ook hier zijn de hedendaagse keizers, onze meesters in Brussel, vooral bezig met zichzelf, verloren in hun eigen fantasiewereld. Voor hen is deze ernstige financiële crisis vooral een politieke kans om de Verenigde Staten van Europa een stap dichterbij te brengen. Voor hen mag de crisis nog even duren, echte oplossingen zijn voorlopig niet welkom en dus bestaan ze ook niet:
"Griekenland maakt een kans om de crisis te boven te komen na de schuldenafschrijving door de private sector en de eurozone, 'maar heeft nog een lange weg te gaan'.[...] Dat zegt de Duitse bondskanselier Angela Merkel zaterdag in de Tsjechische krant Lidove Noviny."
"Merkel waarschuwde vorige week dat het rampzalig zou zijn als Griekenland uit de eurozone wordt gezet. Bovendien bieden Europese verdragen volgens haar geen mogelijkheden om het noodlijdende land uit de eurozone te gooien." (lees hier)
En zoals in Andersens sprookje, ook hier durven de grote mensen de waarheid niet te denken of uit te spreken ondanks de geweldige prijs van het Europese project en de immense gevaren voor onze economieën, democratie en misschien zelfs vrede, dat 'het project' met zich meebrengt:
"Maar behoudens een of twee specialisten en Paul Scheffer, die al vroeg waarschuwde voor kritiekloze euroliefde, zat de kwaliteitspers te slapen. Europa was geen onderwerp van grote verontwaardiging zoals 130 rijden of een minister die ouders durft aan te spreken op hun verantwoordelijkheid. Integendeel, Europa was een goed, waar en mooi project waarbij niet al te veel kanttekeningen pasten. Marijnissen werd niet gehoord. Bolkestein was niet reçu. [...] De journalistiek, voor zover betrokken, vocht aan de kant van de politici die de euro wilden. Europa was goed, want was het antwoord op de Tweede Wereldoorlog. En nog altijd hoor je als gewichtig standpunt dat er nu moet worden 'doorgepakt' met het overdragen van zoveel mogelijk competenties aan Brussel. Alles om te voorkomen dat Nederland zich met dit verschrikkelijke kabinet 'terugtrekt achter de dijken'. Het is geen argument dat hout snijdt maar de dorst van het morele gelijk is onlesbaar. Nu zitten we met de gebakken peren."(lees hier)
Nee, we zijn niet naakt, we hebben federale kleren aan!
"Bij twee Israëlische luchtaanvallen op de Gazastrook zijn zeker tien Palestijnen om het leven gekomen. De aanvallen waren een vergelding voor raketaanvallen op Israël. Het is de grootste uitbraak van geweld tussen Israël en de Palestijnen in maanden." (lees hier)
Op het eerste gezicht een onpartijdig bericht waarin de harde feiten van de afgelopen dagen opgesomd worden zonder verdere positieve of negatieve kwalificaties en insinuaties, die een bepaalde vooringenomenheid in deze kwestie laten doorschemeren, laat staan opdringen. Zoals ze bij de NOS zo trots zeggen: "Wij vinden zelf niks; wij proberen daarentegen u te helpen iets te vinden."
1.
Wie zijn de zogenaamde 'Palestijnen' en 'Palestijnse militanten' die verantwoordelijke zijn voor deze meest recente raketaanvallen? De hoofdrol werd deze keer door de Islamitische Jihad en de PRC opgeëist (hoewel andere terreurorganisaties ook hun steentje Qassampje hebben bijgedragen). De PRC wordt in het bewuste bericht genoemd, maar uit dat bericht zou men niet kunnen opmaken dat de PRC bij deze beschietingen enige rol van betekenis hadden, laat staan de hoofdrol. De Islamitische Jihad en andere terreurorganisaties komen niet in dit bericht voor, niet met naam en toenaam.
De Islamitische jihad is een moslim fundamentalistische organisatie, die o.a. de vernietiging van Israël nastreeft en die daarbij het gebruik van geweld tegen burgers niet schuwt. De islamitische jihad is om deze redenen o.a. door de EU, de VS en Canada als een terreurorganisatie bestempeld. Deze organisatie is in de jaren zeventig in Egypte opgericht, maar zetelt tegenwoordig in Gaza, Syrië, Iran en Libanon. De activiteiten van deze organisatie zijn daarom vaak beïnvloed of direct ingegeven door de belangen van haar gastlanden.
De PRC, ook bekend als de Volksverzetcomités,is opgericht in 2000 en is een samenwerkingsverband van meerdere gewapende Palestijnse fracties, met name uit radicale Fatah-kringen, die toen tegen het vredesproces met Israël waren en voor het voortzetten van de gewapende strijd met het doel om de Joodse staat te vernietigen. De PRC is sinds haar oprichting bij talloze aanslagen op Israëlische burgers en militairen betrokken geweest, waaronder een dodelijke aanslag op een schoolbus in Kfar Darom in 2000, het afslachten van een zwangere Joodse vrouw en haar vier dochters in 2004 en de wereldberoemde ontvoering van Gilad Shalit in 2006. De PRC staat op de officiële Israëlische en Amerikaanse lijsten van terreurorganisaties en wordt tegenwoordig door de pro-Iraanse en pro-Syrische Hezbollahbeweging uit Libanon gesteund.
2.
Wat zijn de motieven achter deze herhaaldelijke beschietingen van Israëlische dorpen en steden vanuit de Gazastrook? Israël is al een aantal jaren weg uit de Gazastrook, er is dus geen sprake van Israëlische bezetting die door dat geweld beëindigd zou moeten worden. Deze beschietingen hebben ook niets te maken met de gedeeltelijke Israëlische blokkade van de Gazastrook of met de bescherming van die bewoners tegen Israëlische agressie. De gedeeltelijke blokkade van Gaza is juist het resultaat van deze beschietingen, niet de oorzaak ervan. En als deze blokkade de reden zou zijn voor deze beschietingen, dan moet men zich afvragen waarom Egypte niet beschoten wordt. Egypte houdt de grens met Gaza al jaren lang potdicht. Israëlische aanvallen op de Gazastrook zijn ook niet bedoeld om dat gebied te veroveren of Palestijnen te vermoorden, maar om het geweld tegen haar eigen burgers te doen stoppen. Dit recht op zelfverdediging wordt o.a. door artikel 51 van de VN-Handvest erkend.
De Palestijnse onafhankelijkheidsstrijd is vaak een excuus voor dit soort geweld tegen Israëlische burgers, maar zelden het echte, laat staan het enige motief. Het motief voor dat geweld moet in ieder geval ook gezocht worden in (i) de religieuze en/of ideologische extremisme van de betrokkene Palestijnse organisaties en bewegingen. (ii) De interne dynamiek van de politieke machtsstrijd tussen Palestijnse groeperingen onderling, waarin aanvallen op Israël een bron van populaire steun en politieke macht is. (iii) Het dienen van de belangen van gast-en sponsorlanden zoals Syrië en Iran en van verwante organisaties zoals Hezbollah. Er zijn sterke aanwijzingen dat deze meest recente raketaanvallen in opdracht van Iran zijn uitgevoerd. En (iv) het genereren van internationale steun waarvoor het voortzetten van het conflict met Israël een noodzakelijke voorwaarde is.
Dit terugkerende geweld, dat willekeurig dood zaait onder burgers en het leven van honderdduizenden Israëlische burgers ontwricht louter en alleen omdat ze Israëliërs zijn, is geheel in strijd met alle relevante conventies, verdragen en regels van het internationale recht. Dat geweld kan zonder enig twijfel als illegaal gekwalificeerd worden. De korte termijn motieven van dit geweld, die hierboven zijn genoemd, getuigen vaak van cynisme en van minachting voor de meest fundamentele universele morele beginselen. Het lange termijn doel van dit geweld is de vernietiging van de staat Israël en het oprichten van een Jodenvrije Palestijnse staat. Dit geweld is dus genocidaal en racistisch.
3.
In het bovengenoemde bericht van NOS.nl worden we direct ingelicht over Palestijnse doden, maar hoe zit het met de Israëlische burgers die dit al jaren lang ondergaan? Een korte impressie (met dank aan Israël in de media):
"Als het alarm afgaat hebben we acht seconden om dekking te zoeken, je kunt het beste hier onder de tafel gaan liggen," legt Odelia Ben-Porat uit. Samen tellen we acht seconden, en nog een keer. „Ben je onderweg en het alarm gaat af dan wordt geadviseerd om je auto uit te gaan en ernaast te gaan liggen. Met onze vijf jonge kinderen lukt dat niet in acht seconden. Zijn we met zijn allen dan zet ik de radio hard aan zodat de kinderen het alarm niet horen en bid ik dat er niets gebeurt." ." Als manager van Reut, een non-profitorganisatie die zich bezighoudt met opvang van en hulp aan slachtoffers van de dagelijkse beschietingen vanuit de Gazastrook, heeft Odelia dagelijks met de problematiek van het leven in Sderot te maken. „Door de stress heeft iedereen hier een trauma. Onze realiteit is acht seconden. Weet je dat er in 2011 680 raketten op ons zijn afgeschoten? Dat is gemiddeld twee op een dag. Kun je je voorstellen wat dat met je doet?"
4.
In de berichtgeving van NOS.nl wordt het ware verhaal van dit terugkerende geweld tegen Israëlische burgers wordt in feite niet verteld. De ware motieven van dat geweld, de strijdigheid ervan met het internationale recht, de grote impact van dat geweld op het leven van miljoenen Israëlische burgers en de genocidale en racistische aard van dat geweld blijven geheel buiten beeld. Bij de NOS roepen ze trots: "Wij vinden zelf niks; wij proberen daarentegen u te helpen iets te vinden." Maar hoe moet het Nederlandse publiek iets vinden en wat kan het vinden, als het niet geïnformeerd wordt?
Is het niet te veel gevraagd van NOS.nl? Is het niet het verkeerde medium voor zulke contextgegevens en achtergrondinformatie? Zouden we daarvoor niet bij de kranten en de televisie moeten zijn? Misschien wel. Maar het valt wel op dat ze bij NOS.nl niet altijd zo terughoudend en zuinig zijn met informatie. Met andere woorden, de onpartijdigheid van de NOS is een selectieve onpartijdigheid. Om een voorbeeld te geven, de zoekterm 'bezette gebieden', een inhoudelijk omstreden en historisch beladen begrip, levert 54 treffers op. De zoekterm 'Israëlische bezetting' die dezelfde negatieve morele en internationaalrechtelijke lading heeft levert 39 treffers. De zoekterm 'Joodse kolonisten', ook zo'n voorbeeld van neutraal taalgebruik, levert 27 treffers op. En wat dacht men van het volgende bericht:
"Israël heeft vorig jaar toestemming gegeven voor de bouw van 3690 huizen in Oost-Jeruzalem: het hoogste aantal in tien jaar. Dat zegt de Israëlische beweging Vrede Nu.Oost-Jeruzalem is voor de Palestijnen de hoofdstad van hun toekomstige staat. Ze verzetten zich dan ook fel tegen de Israëlische nieuwbouw. Israël heeft in 2011 ook op de Westelijke Jordaanoever meer huizen gebouwd.De bouw in de bezette gebieden is onder meer toegenomen omdat de Israëlische regering zich wat minder aantrekt van de VS. President Obama is momenteel druk met de komende presidentsverkiezingen." (zie hier)
5.
Maar het probleem met de onpartijdigheid van NOS.nl is misschien ernstiger. Door het weglaten van deze achtergrondinformatie wordt dit geweld gemakkelijk in de context geplaatst van de Palestijnse strijd voor een eigen staat. Daarmee komt men bij NOS.nl gevaarlijk in de buurt van de suggestie dat dit geweld andere motieven en doelen heeft dan het werkelijk heeft. Deze gevaarlijke suggestie wordt mede gecreëerd door de eigen berichtgeving, waarin Israël keer op keer als illegale bezetter en agressor wordt afgeschilderd en waar de ontwrichting van het leven van een miljoen Israëliërs goeddeels buiten beeld blijft. De Palestijnen worden daarentegen vrijwel nooit in negatieve termen, zoals terroristen etc., aangeduid. Raketaanvallen op Israëlische burgers, die vaak door mannen van Palestijnse afkomst worden uitgevoerd, worden nooit als illegaal, genocidaal of racistisch gekwalificeerd en regelmatig worden Palestijnen op twijfelachtige gronden als slachtoffers van Israëlische agressie geportretteerd (zie bijv. bericht van hierboven).
Op NOS.nl leveren de zoektermen 'Palestijnse terreur', 'Palestijnse terreurorganisaties', 'Palestijnse terroristen' en 'Palestijnse agressie' bij elkaar slechts 3 relevante treffers op! Nogal weinig in vergelijking met de tientallen negatieve kwalificaties waar Israël zich op mag "verheugen". In een van die drie berichten wordt de kwalificatie 'terroristen' aan Israël toegeschreven, de Palestijnen in dat bericht worden dus niet door de NOS zelf als zodanig gekwalificeerd. Een tweede bericht waarin de aanduiding 'Palestijnse terroristen' wordt gebruikt is een jaaroverzicht uit 1975, dus van een lang vervlogen tijd waarin beestjes nog bij de naam werden genoemd.
De zoekterm 'Palestijnse militanten' levert 28 treffers op. Deze term heeft misschien wel een negatieve bijklank, maar gezien de genocidale en racistische motieven van vele 'Palestijnse militanten' dekt die bijklank de lading niet: die is nogal verhullend. Om een voorbeeld te geven, de Nazi's 'militante Duitsers' noemen dekt de lading niet, precies omdat de aanduiding militante Duitsers bijna alles wat belangrijk is aan de Nazi's, bijna alles wat Nazi's tot Nazi's maakt, weglaat. De negatieve bijklank van 'Palestijnse militanten' is ook niet te vergelijken met de sterk negatieve betekenis en historische connotaties van begrippen zoals 'bezette gebieden', 'bezetting' en 'kolonisten'. Ten slotte, deze licht negatieve aanduiding komt veel minder voor op NOS.nl dan de negatieve kwalificaties van Israël.
6.
Selectieve journalistieke onpartijdigheid is ook een vorm van partijdigheid, maar dat weten ze wel bij de NOS.
In een analysestuk in de Volkskrant van 10/02/2012 concludeert Rolf Bos het volgende:
"...het heeft er alle schijn van dat Hamas enkele van zijn militante veren afschudt. Netanyahu had dit kunnen opvatten als een hoopvolle teken. De premier koos maandag echter voor en pavlovreactie: van Hamas valt niets goeds te verwachten. Nooit en te nimmer. Netanyahu's achterban, waarvan een deel openlijk droomt van een Groot-Israël, een Joods land tussen zee en Jordaanrivier zonder Palestijnen, zal tevreden zijn. Palestijnen en gematigde Israëliërs - ja, die zijn er nog - hebben het nakijken."
Kort samengevat komt de argumentatie van de heer Bos hier op neer: (i) tijdens de recente onderhandelingen met de Hamas in Doha heeft "president" Abbas zijn steun uitgesproken voor de tweestatenoplossing en de voortzetting van vredesonderhandelingen met Israël. Hamas-chef Meshaal heeft daar geen punt van gemaakt. (ii) Geïnspireerd door de Arabische lente heeft de Hamas de weg van de gewapende terroristische strijd tegen Israël verlaten en predikt nu geweldloos verzet. (iii) In een kleine kring heeft Hamas-chef Meshaal aangegeven dat, wat hem betreft, het voortbestaan van Israël binnen de grenzen van 1967 bespreekbaar is. (iv) Formeel heeft Meshaal het bestaan van Israël nooit erkend. Hij heeft het gebruik van geweld tegen Israëlische burgers nooit afgezworen, laat staan afgekeurd. En hij heeft de verschillende akkoorden, die tussen Israël en de Palestijnen in de afgelopen jaren afgesloten zijn, nooit geaccepteerd. Maar hij heeft wel handen geschud met Abbas. (v) Mehsaal heeft zijn banden met Iran en Syrië verbroken. (vi) Meshaal heeft handen geschud met de gematigde Jordaanse koning Abdullah en heeft 'officiële' bezoeken gebracht aan gematigde staten zoals Turkije, Tunesië en Egypte.
Gezien het feit dat de Volkskrant een kwaliteitskrant is die zich ook gehouden weet aan de journalistieke code is er kennelijk iets vreemds gebeurt tussen het moment dat de redactie van de Volkskrant de inhoud van de krant van 10/02 heeft vastgesteld en het verschijnen daarvan. De redactie van de Volkskrant had de hierboven geciteerde conclusie van de heer Bos immers nooit willen goedkeuren, te meer omdat het hier om een analysestuk gaat en niet om zomaar een opiniestuk. Deze conclusie van de heer Bos volgt simpelweg niet uit de bovengenoemde argumenten, die argumenten zijn feitelijk onwaar of maar half waar, ze zijn geheel onkritisch ten opzichte van de woorden en daden van zowel Abbas als Meshaal en ze zijn bijna geheel losgezongen van belangrijke contextgegevens, die alternatieve verklaringen en nuanceringen van de door de heer Bos genoemde feiten en half-feiten mogelijk maken.
Om onze punt kracht bij te zetten, hier een aantal feiten en interessante contextgegevens, die de heer Bos gemakshalve achterwege heeft gelaten:
"Hamas’s no longer undisputed leader Khaled Mashaal is now in deep trouble. He’s having difficulty finding a new home after leaving Damascus, and during his travels across the Arab world, he’s meeting with growing opposition to his policies from within his own movement. This is the most serious rift ever within Hamas’s ranks. It has already turned into a bitter public controversy between Mashaal and his few loyalist lieutenants, versus his own Deputy Head of the Political Bureau, Dr. Musa Abu-Marzuq, and the top leaders in Gaza." (lees hier)
"Palestinian Prime Minister Ismail Haniya said gun is Palestine's only response to the Zionist regime. Rejecting any compromise with Zionist regime, Haniya said, 'Gun is our only response to Zionist regime. In time, we have come to understand that we can obtain our goals only through fighting and armed resistance and no compromise should be made with the enemy.' Also regarding Fatah-Hamas compromise, he said resistance is one of the basic principles of Palestinian nation. Palestinian Prime Minister speaking in Iranian state TV, said, 'Path of resistance continues and if we make any compromise, it is for resistance and obtaining Palestinians' rights.'" (lees hier, met dank aan EoZ)
Het heeft er alle schijn van dat Hamas zijn militante veren niet heeft afgeschud. Rolf Bos had dit natuurlijk kunnen weten. De heer Bos koos echter voor en pavlovreactie: Hamas wordt gematigd en vredelievend, maar van Israël valt helaas niets goeds te verwachten. Nooit en te nimmer. De achterban van Hamas, waarvan een deel openlijk droomt van een Groot-Palestina, een Islamitisch land tussen zee en Jordaanrivier zonder Joden, zal tevreden zijn. Israëliërs en gematigde Palestijnen - ja, die zijn er nog - hebben het nakijken.
Zoals de vraag of een Nubiër zijn huid kan veranderen of een panter zijn vlekken, zo is de vraag of onze media, wat het Midden-Oosten betreft, nog iets goed kunnen doen.
In de NRC van zaterdag 04/02/2012 konden wij het volgende bericht lezen:
"NWO is de grootste financier van wetenschappelijk onderzoek en verstrekt jaarlijks een half miljoen euro subsidie aan onderzoeken van de beste wetenschappers. De Tilburgse psycholoog Diederik Stapel, die vorig jaar op grote schaal met onderzoeksdata bleek te hebben gefraudeerd, kreeg 2,2 miljoen euro van de organisatie, blijkt nu. NWO gaat het geld waarschijnlijk niet terugeisen, omdat het grotendeels aan salarissen van bijvoorbeeld promovendi is besteed – mogelijk niet onrechtmatig. De Rotterdamse internist Don Poldermans, wegens fraude ontslagen, kreeg een ton van de organisatie. Engelen houdt vol dat het systeem deugt: onderzoekers controleren elkaar goed en als iemand fraudeert, wordt dat heus wel ontdekt. Zijn organisatie geeft enkel subsidie aan excellente onderzoekers, zegt hij. “En excellente onderzoekers zijn honderd procent betrouwbaar. Excellente onderzoekers frauderen niet.” De frauderende hoogleraren noemt Engelen “uitzonderlijke figuren”. Er is niets mis met de financiering door NWO, zegt hij. “Het systeem werkt. Het zijn de mensen die soms niet deugen.” In 2010 honoreerde NWO 1.567 subsidie-aanvragen."
Uiteindelijk een kritisch bericht over het functioneren van de Nederlandse wetenschap zou je denken, maar helaas. Volgens de NRC zou de NWO beter moeten opletten aan wie zij onderzoekssubsidies toekent om op die manier wetenschappelijke fraude tegen te gaan. Het is jammer dat ze daar bij de NRC, een zogenaamde kwaliteitskrant, niet doorhebben dat de NWO zelf een belangrijk deel is van de officiële academische cultuur die de Stapels van deze wereld voortbrengt en vereert.
"In de officiële academische cultuur staat de zoektocht naar waarheid, naar fundamentele kennis en inzicht, niet centraal. Integendeel, met de sterke nadruk op publicatiecijfers en nuttigheid worden academici en wetenschappers vrij expliciet gestimuleerd, zo niet gedwongen, om dit vooral niet te doen."
Wie het NWO-systeem van dichtbij kent weet dat dit systeem een van de belangrijkste middelen is waarmee de officiële academische normen afgedwongen worden. Wie in Nederland wetenschappelijke carrière wil maken zou vroeger of later een bij de NWO moeten aankloppen. Een NWO-subsidie krijg je echter als je veel publiceert en veel geciteerd wordt, als je belooft dat je met een eventueel toegekende NWO-subsidie nog meer gaat publiceren, als je de conclusies van jouw onderzoek al min-of-meer weet en dus output kan garanderen en als jouw onderzoek nuttig is en het liefst bijdraagt aan de kenniseconomie. Dat de heer Stapel zulke enorme subsidiebedragen wist binnen te harken is daarom helemaal geen wonder. Hij was immers het perfecte product van het NWO-systeem:
"Als wij de heren Stapel en Poldermans één iets niet kunnen ‘verwijten’ is dat zij serieus op zoek waren naar fundamentele kennis en inzicht. Conform de huidige officiële normen van de academische gemeenschap wilden deze heren veel publiceren, veel geciteerd worden, in de aandacht staan, het grote publiek paaien en verleiden met opmerkelijke ‘bevindingen’ en veel geld binnen harken om dit allemaal tot in de oneindigheid te kunnen blijven doen. Dit alles hebben beide heren ook heel goed gedaan, moeten we toegeven en in die zin waren zij misschien wel de beste jongetjes van de klas."
De Arabische revolutie die ruim een jaar geleden begon is nog niet over, maar de algemene contouren van de uitkomst van die revolutie worden inmiddels zichtbaar. De oude regimes die geen vrienden van Israël waren, maar die zich enigszins pragmatisch opstelden hebben plaats gemaakt voor met name religieuze krachten zoals de Moslimbroederschap in Egypte wiens werkelijke opstelling ten aanzien van Israël moet nog blijken, maar wiens ideologie, geschiedenis en recente uitspraken weinig goeds beloven.
Tegen deze achtergrond is er de afgelopen tijd weleens beweerd dat Israël snel de relaties met haar buren en vooral met de Palestijnen zou moeten verbeteren o.a. door zich achter de linies van mei 1967 terug te trekken en de bouw van nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever te staken (ziebijvoorbeeldhier). Alleen op die manier zou Israël een snel groeiend internationaal isolement kunnen voorkomen en de dreiging van een oorlog met haar buren afwenden. Een heldere verwoording van deze ‘vredesstrategie’ is Mint Jan Fabers “Israël moet buigen”, dat al een tijdje geleden in Trouw verscheen:
“Tijdens een recent bezoek aan Egypte maakte ik mij in toenemende mate zorgen over de toekomst van de staat Israël. Ondanks de verscheidenheid aan groepen en mensen die ik tegenkwam op het fameuze Tahrir-plein, was er duidelijk sprake van een gemeenschappelijke vijand - Israël - en een wederopstanding van het Arabisch nationalisme. Wat ik meemaakte, voorspelt weinig goeds voor de toekomst. Zo was er de bestorming van de ambassade van Israël, waarbij Egyptische militairen, enkele rijen dik, aanvankelijk toekeken. Een reactie ter plekke de volgende dag: "Sadat en Moebarak hebben Israël altijd de hand boven het hoofd gehouden ten koste van de Palestijnen. De rollen worden nu omgekeerd. De tijd is er rijp voor." Israël heeft twee mogelijkheden om de nieuwe tijd onder ogen te zien. Het kan het vredesproces laten voor wat het is - vooral een show voor zijn buitenlandse vrienden - en zich verschansen in zijn groeiend bastion, vertrouwend op militaire kracht, inclusief de atoombom. Of het kan zich realiseren dat er maar één weg is die leidt naar vrede met de Palestijnen en de andere Arabische buren en dat is door het opgeven van de bezetting.”
Een aantal kleine nuanceringen en vraagtekens bij dit argument voor de zogenaamde vredesstrategie van Israël naar aanleiding van de Arabische revolutie:
1.
In het verleden heeft Israël zich een aantal keer uit gebieden over de “grenzen” van mei 1967 teruggetrokken. De resultaten van deze terugtrekkingen waren over het algemeen negatief voor Israël. Deze negatieve ervaringen uit het verleden betekenen niet per definitie dat de vredesstrategie nooit zou kunnen werken, maar ze geven wel te denken.
In 2005 heeft Israël zich eenzijdig teruggetrokken uit de Gazastrook en in 2000 uit het zuiden van Libanon. De consequenties daarvan voor de veiligheid van Israël zijn in beide gevallen dramatisch slecht geweest. Beide gebieden zijn binnen de kortste keer onder de controle gekomen van zeer radicale terreurgroepen, Hamas in Gaza en Hizballah in Libanon. En zoals we allemaal weten, deze gebieden worden onder meer gebruikt als uitvalbases voor talloze aanvallen op Israëlische burgers en militairen en voor het stationeren van een enorme hoeveelheid wapens waarmee elke plaats in Israël inmiddels bereikt kan worden.
Deze territoriale concessies hebben de internationale positie en aanzien van Israël ook niet verbeterd. Door de snelle verslechtering van de veiligheidssituatie in deze gebieden was Israël al snel genoodzaakt om impopulaire maatregelen te nemen, zoals de gedeeltelijke blokkade van de Gazastrook en operatie ‘Cast Lead’ (2008/9). Deze maatregelen hebben vervolgens het internationale isolement en delegitimatie van Israël alleen maar in de hand gewerkt. Het Goldstonerapport, de Gazavloten en het mediacircus rond de Libanon-oorlog van 2006 zijn maar een aantal voorbeelden hiervan. De trieste les voor Israël is dat het eigenlijk niet zoveel uitmaakt wat het doet. De geweldscyclus is niet zomaar te doorbreken door politiek correcte acties, o.a. omdat partijen zoals de Hamas, Islamitisch Jihad, Tanzim, Syrië, Hezbollah of Iran geen belang bij een vreedzame co-existentie hebben, en dus zou Israël genoodzaakt blijven om politiek incorrecte maatregelen te nemen, die de internationale positie van Israël in de regel niet helpen.
Helaas lijkt de vrede tussen Israël en Egypte het zelfde lot beschoren. Die vrede waarbij Egypte alle gebieden terug kreeg die door Israël in juni 1967 veroverd waren, en die tot voor kort het hoopvolle symbool was van de mogelijkheid van een vreedzame co-existentie tussen Israël en haar Arabische buurlanden, is sinds de Egyptische revolutie bijna een scheldwoord geworden. Deze vrede zou immers het instrument zijn van duistere belangen (lees deze blog van de geniale hoofdredacteur van nrc next), een belangrijke oorzaak van de onderdrukking van de Egyptische bevolking door de militaire regimes van Sadat en Mubarak en een vrijbrief voor Israël om de Palestijnen te mogen onderdrukken. Het directe resultaat van deze afwaardering van die vrede is dat zelfs Egyptische ministers tegenwoordig openlijk oproepen tot “herziening” van dat vredesakkoord.
Ook op veiligheidsgebied zijn de recente ontwikkelingen niet bepaald hoopvol. Sinds de Egyptische revolutie heeft Israël te maken gehad met dodelijke aanslagen op Israëlische burgers en militairen vanuit Egypte, de gasleiding van Egypte naar Israël en Jordanië is al 8 keer opgeblazen, de Israëlische ambassade in Caïro was bestormd en de Sinaï is een soort niemandsland geworden dat van vijandige elementen wemelt. Daarnaast zien we de zorgwekkende toenadering tussen Abbas en Hamas, die door het ‘nieuwe’ Egypte gesponsord en gesteund wordt en die volgens kenners eerder op de radicalisering van Abbas duidt dan op een nieuwe gematigde koers van de Hamas. Abbas past zich immers aan aan het nieuwe door Islamisten gedomineerde Midden-Oosten.
2.
Anti-Israëlische gevoelens in Egypte, en de rest van de Arabische wereld, zijn niet noodzakelijk het resultaat van het Palestijnse-Israëlische conflict en daarom zou het oplossen van dat conflict die gevoelens waarschijnlijk ook niet doen verdwijnen. In zoverre zulke gevoelens bepalend zijn voor het beleid van Egypte en andere Arabische staten ten aanzien van Israël zou de vredesstrategie daarom waarschijnlijk niet werken.
De vaak felle anti-Israëlische sentimenten in bijvoorbeeld de Egyptische samenleving, die ook Mint Jan Faber zijn opgevallen, hebben wellicht iets te maken met het Israëlische-Palestijnse conflict. Menige Egyptenaren voelen zich immers verbonden met het trieste lot van de Palestijnen en houden Israël daarvoor verantwoordelijk. Wat echter opvalt aan dit anti-Israëlische sentiment is het uitzonderlijke agressieve en selectieve karakter daarvan. We zitten, bij wijze van spreken, al jaren te wachten op de bestorming van de ambassades van Libië, Syrië, Turkije, Soedan, Algerije, Jemen, Afghanistan, Iran…Dit bewijst natuurlijk niet dat de woede van de menigte in Egypte (of elders in de Arabische wereld) geheel ongegrond is, maar wel, dat die woede nog andere motieven heeft.
Te denken valt in dit verband aan de interne politieke functie van anti-Israël-propaganda in de Arabische wereld. Het opwekken van anti-Israëlische sentimenten is immers een van de manieren waarop impopulaire Arabische regeringen hun positie probeerden te bestendigen. Een andere bron van anti-Israëlische en anti-Joodse sentimenten is het Islamisme. De Moslimbroederschap (MB), met haar religieuze Naziachtige Jodenhaat heeft een bijzondere negatieve invloed gehad op de ontwikkeling van de Joodse-Arabische verhoudingen, die afhankelijk niet vijandig waren. Naast religie spelen nationale gevoelens ook een belangrijke rol, zeker in staten zoals Egypte, die een relatief sterke nationalistische traditie combineren met een lange en soms pijnlijke oorlogsgeschiedenis met Israël hebben.
Dat de felle anti-Israëlische en anti-Joodse sentimenten in de Arabische wereld niet volledig toe te schrijven zijn aan de “bezetting” van de Westelijke Jordaanoever in juni 1967 is ook eenvoudig af te leiden van het feit dat zulke sentimenten al lang voor die bezetting ruimschoots aanwezig waren. De proliferatie van Naziachtige Jodenhaat door de MB in het toenmalige Palestina en Egypte vond plaats al in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw. De Arabische landen hebben in 1947 de oprichting van de staat Israël door de VN niet erkend en hebben Israël al in 1948/49 geprobeerd van de kaart te vegen. En hier een fragment uit een toesprak van de toenmalige Syrische minister van defensie Hafez el Assad uit mei 1967, dus net voor de Zesdaagse oorlog:
“Our forces are now entirely ready not only to repulse the aggression, but to initiate the act of liberation itself, and to explode the Zionist presence in the Arab homeland. The Syrian army, with its finger on the trigger, is united....I, as a military man, believe that the time has come to enter into a battle of annihilation” (Leibler, I. (1972), The Case For Israel, Australia: The Globe Press, p. 60.)
3.
Als we de Palestijnen zelf mogen geloven, of beter gezegd de Palestijnse politieke leiders, dan draait het conflict met Israël niet zozeer om de “grenzen”, maar om het bestaan van de staat Israël aan zich. Hedendaagse Palestijnse politieke leiders, van Abbas tot de Hamas, laten nauwelijks een gelegenheid aan hen voorbij gaan zonder de wereld (in het Arabisch) te vertellen dat ze de vernietiging van de staat Israël nastreven en dat ze de verschillende akkoorden en afspraken met Israël slechts als stappen zien op weg naar dat einddoel. Dit is bijvoorbeeld Abbas Zaki een prominent lid van “president”Abbas’ Fatah-beweging:
“Een akkoord zou moeten gebaseerd worden op de grenzen van 4 juni 1967. Wanneer wij zeggen dat een akkoord op deze grenzen zou moeten worden gebaseerd, begrijpt president [Abbas], begrijpen wij en weet iedereen dat het grotere doel niet in één keer kan worden verwezenlijkt. Wanneer Israël zich uit Jeruzalem terugtrekt, de 650.000 kolonisten evacueert en de [veiligheids-]muur ontmantelt, wat zal er dan van Israël worden? Dat zal het einde [van Israël] betekenen Als wij zeggen dat wij Israël willen wegvagen [van de map]… Komaan zeg, zoiets [zeggen] ligt veel te moeilijk. Het is geen [aanvaardbare] politiek om zoiets te zeggen. Zeg deze dingen niet aan de wereld. Hou die voor jezelf.(Met dank aan brabosh.com).
Een dit is vers van de pers:
“Marcus and Zilberdik began their in-depth review of PA-approved media in May 2010, to determine how the PA responded to its commitments as put forth by the Quartet: to espouse nonviolence, to recognize the Jewish State of Israel, and to accept it as a partner for peace.[…] the overwhelming conclusion was that messages put out directly or indirectly by the PA reflected a total abrogation of commitments to their own people,’ […] The book details hundreds of examples of cultural, educational and media sources that promote messages of hate among Palestinians and undermine the peace process with Israel. The book catalogues and contextualizes the PA’s numerous policies of glorifying terrorism, demonizing Israelis and Jews and rejecting Israel’s right to exist.” (lees hier)
Dit radicalisme, dat duidelijke racistische en genocidale trekken heeft, is stevig geworteld in de geschiedenis van de Palestijnse strijd, die al in de jaren twintig van de vorige eeuw begon en die van begin af aan gericht was tegen de Joodse aanwezigheid in Palestina en later tegen het bestaan van de Joodse staat zelf. Het Israëlische-Palestijnse conflict is ontstaan en heeft zich ontwikkeld in de context van de Arabische nationale en religieuze strijd tegen het bestaan van Israël en niet in de context van de “bezetting” van juni 1967.
Een feit is, dat de Fatah-beweging van de huidige “president’ Abbas, die oorspronkelijk de vernietiging van de staat Israël nastreefde, is al in 1959 opgericht. Deze beweging heeft haar bestaan veelal te danken gehad aan het onderdak en de steun van verschillende Arabische regimes. De PLO, de Palestijnse koepelorganisatie waar de Fatah een onderdeel van is, is in mei 1964 opgericht, dus drie jaar voor de “bezetting”. Het oorspronkelijke doel van de PLO was ook de gewapende “bevrijding” van Palestina, wat in feite neer kwam op de vernietiging van staat Israël. De PLO was opgericht op initiatief van de Arabische Liga en had in beginsel geen nationalistische Palestijnse oriëntatie, maar een Pan-Arabische oriëntatie.
Dit politieke radicalisme van de huidige Palestijnse leiderschap heeft ook wortels in de religieuze animositeit tegen de Joden die ook los staat van de “bezetting” van juni 1967. De Hamas, die wellicht de sterkste politieke beweging in de Palestijnse samenleving is, is de Palestijnse tak van de streng religieuze, Egyptische Moslimbroederschap. Hoewel de Hamas zelf pas in 1987 is opgericht, de invloed van de MB en haar religieuze denkbeelden op de Palestijnse strijd gaat terug naar de jaren dertig van de vorige eeuw. Historici zijn vrijwel over eens, dat de MB en de moefti van Jeruzalem met hun religieuze fanatisme, gewelddadigheid, Naziachtige Jodenhaat en propagandamethoden een sleutelrol speelden in de radicalisering van de Palestijnen en de escalatie van hun strijd tegen de Joodse aanwezigheid in het toenmalige Palestina en later tegen het bestaan van de Joodse staat.
Ten slotte moet men ook erkennen dat deze radicale stelling name ook te maken heeft met de belangen van de huidige Palestijnse politieke elites. Deze elites hebben hun macht, aanzien en rijkdom bijna geheel te danken aan het Palestijnse-Israëlische conflict. Het opblazen van bussen en restaurants en het beschieten van Israëlische steden en dorpen is een miljardenbusiness geworden en een bron van internationale status en politieke macht.
4.
Israël en haar vrienden zouden in alle eerlijkheid moeten erkennen dat deze radicale politieke stellingname deels te wijten is aan de ervaringen van bijna 45 jaar Israëlische overheersing. Maar aan de andere kant zouden Mint Jan Faber en zijn geestverwanten ook moeten erkennen dat Israël-en Jodenhaat in de Arabische wereld en onder de Palestijnen in sterke mate verankerd zijn in sentimenten, belangen en denkbeelden die los staan van de “bezetting” en daarom dat het beëindigen daarvan misschien geen vrede zal brengen.
De Arabische revoluties van het afgelopen jaar hebben de situatie van Israël lastiger gemaakt, maar de vredesstrategie die door vele in het Westen wordt gezien als de manier om uit die lastige situatie te komen is een gevaarlijke illusie. Dit betekent niet dat Israël niets kan en moet doen om haar relaties met haar buurlanden en de Palestijnen te verbeteren en dat Israël een vrijbrief heeft om de waardigheid en belangen van de Palestijnse bevolking aan haar militaire laars te lappen. Het betekent wel dat wij misschien op een andere manier over deze kwestie moeten gaan denken. Maar dat is voor een andere keer.
Afgelopen zondag 30/10 konden wij het volgende bericht lezen op NOS.nl:
“Bij Israëlische luchtaanvallen op de Gazastrook zijn zeker zeven Palestijnen om het leven gekomen. Israël reageerde met de aanvallen op raketten die Palestijnen op het zuiden van Israël hadden afgevuurd. Daarbij viel aan Israëlische kant één dode en raakten vier mensen gewond. Het geweld tussen de Palestijnen en Israël laaide gistermiddag op, nadat een wapenfabriek in de Gazastrook door een Israëlisch vliegtuig was bestookt. Er vielen geen gewonden bij die aanval. Het was het eerste geweldsincidenten tussen Israël en de Palestijnen sinds de grote gevangenenruil van ruim een week geleden.”
Uit dit bericht zou men gemakkelijk tot de verkeerde conclusie kunnen komen dat deze recente escalatie in de gewapende strijd tussen Israël en de Palestijnen het resultaat is van de genoemde Israëlische aanval op de wapenfabriek in Gaza. Echter, deze geweldsronde begon al een aantal dagen daarvoor, op woensdag 26/10 om precies te zijn, met raketbeschietingen op Israël vanuit Gaza. Van dat geweld is op NOS.nl geen melding gemaakt en ook niet van de hevige beschietingen van Israëlische dorpen en steden op zaterdag 29 oktober (tientallen raketten en granaten!).
De beschietingen van Israël uit Gaza zijn doorgegaan tot dinsdag ochtend. Raketten vielen o.a. op grote steden zoals Beër-sheva en Ashkelon. Die beschietingen werden niet gemeld door NOS.nl. Als gevolg hiervan is het leven in zuiden van Israël ernstig ontwricht. Steden en dorpen in dat gebied moesten bijvoorbeeld hun scholen (met in totaal zo’n 200,000 kinderen) een paar dagen gesloten te houden. Van deze gevolgen voor de Israëlische burgers wordt ook geen melding gemaakt op NOS.nl.
Deze meest recente beschietingen van Israël vanuit de Gazastrook zijn vooral het werk geweest van het islamitische jihad, een moslim fundamentalistische organisatie, die o.a. de vernietiging van Israël nastreeft en die daarbij het gebruik van geweld tegen burgers niet schuwt. De islamitische jihad is om deze redenen o.a. door de EU, de VS en Canada als een terreurorganisatie bestempeld. Deze organisatie is in de jaren zeventig in Egypte opgericht, maar zetelt tegenwoordig in Gaza, Syrië, Iran en Libanon. De activiteiten van deze organisatie zijn daarom vaak beïnvloed of direct ingegeven door de belangen van haar gastlanden. Berichten in de media suggereren dat Iran achter deze recente geweldsronde zit.
De beschietingen van Israël door deze organisatie zijn bedoeld om willekeurig dood te zaaien en het leven van honderdduizenden Israëlische burgers te ontwrichten louter en alleen omdat ze Israëliërs zijn. Dit is overduidelijk moreel verwerpelijk. Het langetermijndoel van dit geweld is het ideaal van een judenrein Palestina. Dit geweld is daarom ook genocidaal en racistisch te noemen. het beschieten van onschuldige burgers is ook geheel in strijd met alle relevante conventies, verdragen en regels van het internationale recht. Daarnaast streeft de islamitische jihad de oprichting van een streng islamitische Palestina na. Het langetermijndoel van dit geweld is daarmee ook niet bepaald in het belang van de democratie en de mensenrechten in Palestina.
De uitvoerders van deze beschietingen als ‘Palestijnen’ aan te duiden is tegen deze achtergrond bepaald niet onproblematisch, want de aanduiding ‘Palestijnen’ dit geweld in de verkeerde context plaatst. Met die term worden de aard en motieven van deze beschietingen immers verhuld en in de meer neutrale (zo niet vergoelijkende) context van de Palestijnse onafhankelijkheid strijd geplaatst. Ter vergelijking, stel je voor dat de NOS de rechts-extremistische plegers van een aanslag op gekleurde medeburgers slechts als ‘Nederlanders’ of ‘jongens’ zou aanduiden zonder daarbij achtergrondinformatie te geven over de motieven van deze ‘Nederlanders’ of ‘jongens’.
En als men de NOS op zulke evidente onwaarheden en desinformatie in haar berichtgeving attendeert, dan is dit vaak de reactie:
“Wij vinden zelf niks; wij proberen daarentegen u te helpen iets te vinden.”
Op 17 oktober 2011 ging het VPRO programma Tegenlicht over Israël en met name over de duistere invloed van dat land op het buitenlands beleid van Nederland met betrekking tot het Midden-Oosten en het Israëlische-Palestijnse conflict. Een aantal opmerkingen:
1
De aankondiging van de uitzending ging als volgt: ’Bij ons op de redactie vragen we ons al jaren af waarom Nederland Israël steunt’. De eerste vraag die bij deze aankondiging gesteld moet worden is, wat bedoelt wordt met de claim dat Nederland Israël steunt en waar zijn de bewijzen voor deze bewering. Mag Nederland Israël nooit steunen? Kunnen we geen voorbeelden vinden van Nederlandse standpunten in zake het Midden-Oosten, die misschien door Israël niet zo gewaardeerd worden of werden? Wat zou Israël gedacht hebben van de benoeming van Beelaerts van Blokland als de eerste Nederlandse vertegenwoordiger bij de Palestijnse autoriteiten? Wat vindt Israël van de Nederlandse miljoenensteun aan de Palestijnen? Waarom hebben de almachtige duistere krachten deze steun niet kunnen verhinderen?
Een andere vraag: kunnen we bijvoorbeeld uit het gegeven dat Nederland recentelijk tegen de erkenning door de VN van Palestina was, concluderen dat Nederland aan de leiband van Israël loopt, dat Nederland in deze kwestie door duistere krachten was gedwongen of gemanipuleerd om Israël te steunen? Het simpele antwoord is nee: de conclusie dat Nederland in deze kwestie door duistere krachten was gedwongen of gemanipuleerd om Israël te steunen volgt simpelweg niet uit het gegeven dat Nederland in deze kwestie Israël steunde.
Maar belangrijker misschien is niet zozeer de vraag hoe vaak Nederland Israël steunt, maar de vraag waarom. De gedachte dat de verklaring voor deze steun iets te maken zou hebben met duistere krachten en kwaadaardige manipulaties zou enigszins aannemelijk kunnen zijn als er geen andere steekhoudende redenen zouden zijn die deze vermeende steun kunnen verklaren en/of rechtvaardigen. Laat ons kijken naar de positie van Nederland betreft de erkenning van Palestina, die door von der Dunk als een voorbeeld werd aangehaald voor de onredelijkheid van de Nederlandse steun aan Israël. Zijn er werkelijk geen serieuze redenen die voor de Nederlandse positie in deze kwestie spreken? Natuurlijk wel! (zie o.a. hier, hier, hier en hier). De suggestie dat de pro-Israëlische positie van Nederland in deze kwestie het resultaat moet zijn van duistere krachten en kwaadaardige manipulaties wordt dus enigszins te snel getrokken. Hoe zou dat komen?
Een andere vraag die men in dit verband kan stellen is waarom de redactie van Tegenlicht zich niet bijvoorbeeld af vraagt waarom Nederland Turkije al jaren lang steunt? Het Turkse leger heeft immers sinds het begin van de jaren tachtig zo’n 40.000 Koerden gedood, duizenden steden en dorpen verwoest en miljoenen mensen op de vlucht gejaagd. Toch wil bijna de hele Nederlandse politiek Turkije bij de EU hebben. Waarom komt von der Dunk hier ook niet met suggestieve vragen en insinuaties over duistere krachten en kwaadaardige manipulaties? Zijn zulke suggesties en insinuaties alleen van toepassing op Israël?
2
Vervolgens proberen degenen die in het programma aan het woord zijn, in dit geval Thomas von der Dunk en Willem Beelaerts van Blokland, aan te tonen dat Nederland, in de woorden van de VPRO, ‘aan de leiband van Israël loopt’. Volgens deze heren gehoorzaamt Nederland dus aan Israël. Wat is het bewijs hier voor? Het hoofd argument hier voor is afkomstig van Beelaerts van Blokland. Deze man, die overigens van 1994 tot 1998 de eerste Nederlandse vertegenwoordiger bij de Palestijnse autoriteiten was voor hij het hoofd van de Midden-Oostenafdeling afdeling van Buitenlandse Zaken was, brengt het volgende argument naar voren.
De directeur-generaal van BuZa en andere hoge ambtenaren ontvingen wel eens berichten van de Organisatie Memri. In de berichten stonden anti- Israëlische en antisemitische uitspraken afkomstig van diverse Arabische media. De organisatie Memri is een NGO gerund door een voormalige inlichtingenofficier uit Israel. Volgens Beelaerts van Blokland werden deze berichten dan vaak doorgestuurd naar de minister. De minister schrok er vervolgens van en vroeg om uitleg. Volgens Beelaerts van Blokland moesten hij en andere MO-ambtenaren dan uitleggen dat Memri de Arabische media doorzoekt om er de meest haatzaaiende uitingen uit te halen. Maar volgens deze ambtenaren zijn deze uitingen absoluut niet representatief voor de Arabische media. En bovendien waren het volgens deze voormalige ambtenaar ook nog eens selectieve uitingen.
Het interessante is nu dat er in Tegenlicht uit het gegeven dat Memri berichten naar hoge ambtenaren stuurt de conclusie trekt dat Nederland aan de leiband van Israël loopt. Dat klopt niet. Uit het feit dat Memri, een NGO, weleens voorbeelden van anti-Israëlische en antisemitische uitingen in de Arabische media aan het ministerie stuurt volgt natuurlijk niet dat de staat Israël Nederland manipuleert of een pro-Israëlisch beleid opdringt. Wat beweegt Beelaerts van Blokland om zo’n evidente drogredenering te berde te brengen?
Nu de bewering dat het werk van de Memri selectief zou zijn. Ten eerste, om Memri op dit punt van selectiviteit beschuldigen is net zo raar als de mensenrechtenrapporteurs van de VN er van beschuldigen dat zij alleen maar mensenrechtenschendingen zien. Ten tweede, je hoeft maar naar de beelden van de zogenaamde Arabische lente op de (niet zo pro-Israëlische) NOS te kijken en je komt anti-Israëlische en anti-joodse uitingen van zelf tegen. Met andere woorden, dit soort sentimenten leven nu eenmaal in de Arabische wereld, dat is een onbetwistbaar feit (zie hier, hier, hier, hier, hier). Het is ook bepaald niet gek dat Israël zich daar zorgen om maakt, zeker als het gaat om dat soort sentimenten in de Palestijnse samenleving (zie hier, hier, hier) waarmee Israël geacht wordt om vrede te sluiten. In het licht hiervan is het ook niet gek dat bezorgde Israëliërs die feiten kenbaar willen maken aan mensen en regeringen, die enige politieke invloed hebben. Waarom moeten deze ongemakkelijke waarheden verzwegen worden? Waarom worden ze zo gemakkelijk naar de wereld van duistere krachten en manipulaties verwezen?
Over selectiviteit gesproken, is het de lezer ook opgevallen hoeveel rapportages de VPRO de afgelopen jaren over de Arabische dictaturen in het Midden-Oosten heeft gemaakt,of hoeveel rapportages van de VPRO gaan over racisme, Jodenhaat, indoctrinatie in het onderwijs, religieuze vervolgingen, ondermijning van het democratische proces,politieke gevangenen, standrechtelijke executies, menselijke schilden, de ondermijning van de persvrijheid, vrouwendiscriminatie en corruptie in de Palestijnse samenleving? De VPRO, die al jaren onverantwoord selectief is in haar berichtgeving over het Midden-Oosten, eist ongegeneerd de morele hoge grond op en beschuldigt Memri, een Israëlische NGO die de Nederlandse minister van buitenlandse zaken weleens evidente waarheden over het leven in het Midden-Oosten vertelt, van selectiviteit en manipulaties. Kan iemand deze logica nog volgen? In Israël noemen ze zoiets choetspa.
3
Een ander punt in dit programma is afkomstig van Petra Stienen, eveneens voormalig diplomaat en medewerker van de Nederlandse ambassade in Syrië. Zij vraagt zich af waarom Nederland qua buitenlandpolitiek altijd gericht is op eigenbelang, behalve waar het om Israël gaat. Hier spelen andere overwegingen. Namelijk dat Israël geïsoleerd is in het MO. Volgens Stienen zou het veel meer in het belang van Nederland zijn om tegen Israël te zijn, want dit ligt goed bij de Arabische landen die de zo broodnodige olie hebben.
Om te beginnen, moet men zich afvragen waar de feiten en argumenten zijn, die de bewering dat Israël van Nederland een bijzonder altruïstische behandeling geniet ondersteunen. Maar kennelijk zijn de basisprincipes van verantwoorde journalistiek in deze kwestie even aan de kant geschoven. Een aantal aanvullende opmerkingen dus: de Nederlandse economie is een van de sterkste economieën in de wereld. Dit lijkt er op te wijzen (I) dat het wel meevalt met de schade die de Nederlandse politieke steun aan Israël veroorzaakt, of (II) dat het wel meevalt met de vermeende steun aan Israël waardoor de Arabische landen niet zoveel tegen Nederland hebben, of (III) dat de Arabische landen zich weinig druk maken over het Israëlische-Palestijnse conflict en de Nederlandse positie-inname daar omtrent. Hoe dan ook is het zeer de vraag of mevrouw Stienens argument wel opgaat. Mevrouw Stienen is ook iets te snel met het reduceren van het Nederlandse eigenbelang tot de oliebelangen van Nederland in het Midden-Oosten. Dit is een karikatuur van de Nederlandse belangen, die men simpelweg niet serieus kan nemen, laat staan dat men op grond van deze opvatting van de Nederlandse belangen de conclusie mag trekken dat de vermeende Nederlandse steun aan Israël in strijd is met het eigenbelang van Nederland.
Een ander interessant punt is dat mevrouw Stienen, die in eerste instantie het eigenbelang van Nederland voorop stelt, het steeds niet kan laten om de suggestie te wekken dat haar betoog eigenlijk moreel gemotiveerd is. Een impliciete element van haar betoog lijkt de morele veroordeling van Israël te zijn. Dat het mevrouw Stienen waar het om buitenland politiek gaat in het algemeen niet om Nederlands eigenbelang gaat, maar om morele overwegingen blijkt bovendien ook uit haar carrière als diplomate. Ze heeft zich immers bezig gehouden met mensenrechten in het Midden-Oosten. Dit is voor iemand die vindt dat buitenland politiek om eigenbelang moet gaan toch wel een heel merkwaardige keuze. Bovendien heet mevrouw Stienen recentelijk een boek geschreven met de titel Dromen van de Arabische lente. Dit boek gaat over de dromen van Egyptenaren en Syriërs over vrijheid, democratie, en de rol van de Islam. Dit is wederom een merkwaardige keuze voor iemand die het om Nederlands eigenbelang is te doen.
Voor iemand die zich jaren lang als diplomate voor de mensenrechten in Egypte en Syrië heeft ingezet en die veel kritiek had en heeft op de oliepolitiek van het Westen is het merkwaardig dat mevrouw Stienen zich nu, in het geval van Israël, plotseling van dezelfde olieargumenten bedient. Met andere woorden, mevrouw Stienen is kennelijk van mening dat de oliepolitiek van het Westen verwerpelijk is wanneer het ten koste gaat van de mensenrechten in het Midden-Oosten, maar als het gaat om het voortbestaan, of in ieder geval de veiligheid van de Israëlische burgers, dan moeten we niet zeuren, niet te soft zijn en gewoon keihard het eigenbelang nastreven.
We kennen mevrouw Stienen al een tijdje en we weten dat zij een intelligente vrouw is, met een genuanceerde geest en een sterk empathisch vermogen. We vragen ons juist daarom af waar deze goede eigenschappen in deze Tegenlichtuitzending gebleven zijn? Wat is er hier in hemelsnaam aan de hand?
4
Wat nog opmerkelijk is, is dat Thomas von der Dunk er keer op keer op wijst dat alleen de VS en Nederland Israël steunen, terwijl de rest van de wereld er anders over denkt. Feitelijk gesproken is deze uitspraak simpelweg onwaar. Kijk bijvoorbeeld naar de discussie in de EU over de erkenning van Palestina. Nederland stond in die discussie bepaald niet alleen. Nederland moet zich volgens von der Dunk meer van de rest van de wereld aantrekken. Dat is wederom interessant. Klaarblijkelijk mag Nederland dus alleen maar de meerderheid volgen. Als de meeste landen een of ander standpunt hebben, dan zal dat wel kloppen, en Nederland mag er vooral niet anders over denken. Wij zijn bijvoorbeeld benieuwd wat de heer von der Dunk zal zeggen als onder druk van bepaalde landen een meerderheid in de VN zal ontstaan om de vervolging van homoseksuelen buiten het mensenrechtenregime van de VN te zetten. Het argument van de heer von der Dunk is wederom geen inhoudelijk argument dat bewijst dat Nederland aan de leiband van Israël loopt, maar een samenraapsel van onwaarheden, onzin en schimmige insinuaties.
5
Deze Tegenlichtuitzending suggereert keer op keer dat alleen mensen die onder de invloed zijn van duistere krachten of mensen die lijden aan een wel zeer merkwaardige geestelijke gesteldheid Israël als een acceptabele staat zien. Hier wordt echter geen enkel coherent argument voor geleverd. We kunnen dan ook niet anders dan concluderen dat het programma een zuiver retorisch doel dient: de delegitimatie van de staat Israël. We vragen ons af wat voor een motief hieronder kan liggen. Welnu, de verborgen doch alom aanwezige premisse van deze Tegenlichtuitzending , die onze vraag goeddeels beantwoordt, is de categorische morele veroordeling van de staat Israël. Dit is immers de hoofdreden waarom in die uitzending steeds weer naar duistere krachten en kwaadaardige manipulaties geïnsinueerd wordt bij de verklaring van de vermeende Nederlandse steun aan Israël: kennelijk kunnen er geen goede redenen zijn om Israël te steunen, alleen maar kwaadaardige en/of valse motieven. Deze veroordeling wordt echter nooit onderbouwd. Kennelijk is het voor ieder weldenkend mens geheel duidelijk dat Israël een moreel verwerpelijk land is. En kennelijk ligt de morele verwerpelijkheid van Israël geheel buiten het domein van redenen en argumenten.
