Met Vredespartners Zoals Deze...

De "gematigde" Palestijnse "president" Abbas over de relatie tussen de Joden en Jeruzalem en de implicatie daarvan voor vrede tussen Israël en de Palestijnen:

"Jerusalem is a Muslim and Christian city, and there will be neither peace nor security until the Israeli occupation, settlements, and settlers leave the city, Palestinian President Mahmoud Abbas said on Tuesday [...] He further charged that Israel’s actions vis-a-vis the Temple Mount have been aimed at destroying the mosque and building in its stead “the alleged Jewish Temple'." (lees hier)

Deze toespraak is in feite te bizar voor woorden, maar voor de record toch een aantal opmerkingen, om te beginnen met de impliciete ontkenning van de historische relatie tussen het Jodendom en Jeruzalem. Die ontkenning is in zekere zin te vergelijken met Holocaustontkenning (trouwens ook een hobby van Abbas): Deze blatante ontkenning van de historische feiten maakt de ontkenner volstrekt belachelijk en diskwalificeert hem als een serieuze gesprekspartner. Die ontkenning is, zoals Holocaustontkenning, ook bewust bedoeld om de Joden als een groep te kwetsen of zelfs te beschadigen.

In deze toesprak eist Abbas expliciet de ontjoding van Oost-Jeruzalem. Er zouden namelijk geen vrede en veiligheid zijn tot dat de Joden, de "settlers" zoals Abbas ze noemt, Oost-Jeruzalem zouden hebben verlaten. Kan iemand uitleggen waarom er geen Joden in een eventuele Palestijnse Oost-Jeruzalem zouden mogen wonen? De opmerking dat Israël bezig zou zijn om de Al-Aqsa-moskee op de Tempelberg te verwoesten is een hedendaagse variant op de eeuwenoude bloedlaster, die helaas ook in de officiële Palestijnse media, in verschillende varianten, regelmatig voorkomt:

"PA daily: Israeli specialists put chemicals into Al-Aqsa foundations at night in order to to destroy it." (lees hier)

"Israel is a monster that stabs and eats children - Palestinian art on PA TV" (lees hier)

"Governor of Jericho: Israel permits drug trafficking because it has “a systematic policy to destroy Palestinian society” (lees hier)

Dat Abbas geen serieuze vredespartner is en dat hij weinig van het lot van zijn eigen mensen aantrekt, dat wisten we allang. De prangende vraag is of die Nederlandse en Europese politici, die Abbas met zijn stuitende denkbeelden en politieke eisen steeds ontzien en zelfs vergoelijken, door Israël en de Palestijnse bevolking nog altijd als hun partners gezien moeten worden.

De Orwelliaanse Taal Van De VN

Een aantal wanprestaties van de VN van de afgelopen dagen:

"The Geneva-based human rights group UN Watch condemned the candidacy of Omar Al-Bashir’s Sudanese regime, despite the International Criminal Court warrant for his arrest on charges of genocide, for a seat on the U.N. Human Rights Council, as just now confirmed by a United Nations website." (lees hier)

"Hugo Chavez is an enemy of human rights who has trampled basic freedoms at home while aiding and abetting such mass murderers as Syria's Bashar al-Assad, Iran's Mahmoud Ahmadinejad and Libya's Col. Muammar Qaddafi. Shockingly, he is now running on an uncontested slate for a seat on the U.N. Human Rights Council. It will be despicable for the U.N. to elect the Chavez regime to its top human rights body. Urge world leaders to take action and stop Chavez from corrupting the basic principles of human rights." (lees hier)

"As Syrians continue to be slaughtered, the U.N. is once again too busy condemning Israel to respond to those pleading for help in Aleppo and elsewhere." (lees hier) 

"When the UN Secretary General, Ban Ki-moon, carried the Olympic flag at the opening ceremony, alongside such champions of human rights as Daniel Barenboim and Shami Chakrabarti of Liberty, doubtless the last thing on his mind was the peculiar role being played by his personal representative in Iraq, a German diplomat named Martin Kobler. But Mr Kobler stands accused of conspiring with Iran (chief backer of the murderous regime in Syria) to commit a violation of rights so flagrant that it has been condemned, not just by politicians around the world, but by the UN’s own human rights committee." (lees hier)

Zoals we inmiddels zo vaak al hebben gezien, de VN handelt zeer regelmatig volkomen in strijd met de eigen waarden en doelen en zoals wij op deze blog al eerder hebben beargumenteerd, dat probleem zit de VN diep in zijn ideologische en operationele DNA. Het probleem hiermee gaat echter veel verder dan het jammerlijke feit dat de VN de eigen doelstellingen niet of nauwelijks kan realiseren.

De VN is opgericht om de internationale vrede en veiligheid te handhaven en mogelijke internationale conflicten op een vreedzame en gerechtvaardigde wijze af te wenden (zie artikel 1 van de VN-handvest). De VN-handvest voorziet in een stelsel van organen, regels en procedures waarbinnen deze doelen van de VN gerealiseerd zouden moeten worden. Dit stelsel, het VN-systeem, is dus de praktische uitdrukking van de idealen van de VN en die idealen rechtvaardigen en geven betekenis aan dat stelsel.

Als het gaat om resoluties en besluiten inzake de handhaving van internationale vrede en veiligheid en de mensenrechten eisen die regels en procedures de goedkeuring van de ter zake bevoegde politieke VN-organen (Algemene Vergadering, Mensenrechtenraad, Veiligheidsraad). Zulke resoluties en besluiten worden goedgekeurd als in het ter zake bevoegde VN-orgaan voldoende lidstaten een voorgestelde maatregel steunen (hier, hier en hier). De totstandkoming van VN-resoluties en besluiten is dus een kwestie van overleg en overeenstemming tussen lidstaten. Maar in de internationale context van de VN kan het principe van overeenstemming op geen enkele wijze garanderen dat goedgekeurde resoluties ten goede zouden komen aan de doelen van de VN, noch dat ze naar de letter uitgevoerd zouden worden.

(i) Bij gebrek aan een supranationale soeverein laten staten hun gedrag in de internationale arena sterk door hun eigen machtsbelangen leiden en dat geldt ook voor hun gedrag in de context van de VN. De machtsbelangen van lidstaten zouden in concrete gevallen consistent kunnen zijn met de doelen van de VN, maar dat is lang niet altijd het geval. (ii) De lidstaten van de VN vormen geen hechte uniforme samenleving, maar een zeer divers gezelschap waarin lang niet iedereen in de zelfde mate belang heeft bij vrede en kent lang niet iedereen de zelfde morele waarde toe aan de handhaving van de mensenrechten. En juist staten die geen belang bij vrede hebben of geen prioriteit geven aan de mensenrechten hebben precies om die reden veel onderhandelingsmacht en kunnen daarmee resoluties en besluiten blokkeren, forceren en de inhoud daarvan naar hun eigen hand zetten.

De simpele consequenties hiervan zijn (i) dat legale VN-resoluties en besluiten, resoluties en besluiten die tot stand zijn gekomen volgens de regels en procedures die in de VN-handvest zijn vastgelegd, de realisering van de doelstellingen van die organisatie op het gebied van de internationale vrede en veiligheid en de mensenrechten op zijn minst niet bevorderen, en (ii) dat brute schendingen van de internationale vrede en veiligheid en de mensenrechten vaak door de VN genegeerd of gebagatelliseerd worden (voorbeelden daarvan zijn o.a. hier te vinden en natuurlijk ook op de site van UN Watch).

Het probleem met dit holle legalisme van de VN is niet alleen dat de VN de eigen doelstellingen niet of nauwelijks kan realiseren. Dat de genocidale en moorddadige regimes van Sudan en Syrië een zetel in de mensenrechtenraad kunnen bemachtigen en over mensenrechtenkwesties mogen meepraten en meebeslissen, om een voorbeeld te noemen, is niet alleen contraproductief. Het is ook evident dat de VN op die manier dat soort regimes in zeker zin legitimeert, juist omdat de regels en procedures van de VN zo sterk verweven zijn met de idealen en doelen van die organisatie.

Dat de VN genocidale en moorddadige regimes legitimeert ed. verandert ook de oorspronkelijke betekenis van de eigen regels en procedures. Deze zijn immers ontkoppeld van de doelen en idealen die hen oorspronkelijke rechtvaardigden en daaraan betekenis hebben verleend. Legale VN-resoluties en besluiten werpen geen muur meer, als was het maar een symbolische muur, tegen bruut geweld en onderdrukking, ze zijn een instrument geworden waarmee ook bruut geweld en onderdrukking gelegitimeerd en gemaskeerd kunnen worden. De VN-taal van internationale overleg, overeenstemming, samenwerking en legaliteit is inmiddels ook de taal geworden van bruut geweld, onderdrukking en cynische ontkenning.

Wie zich tegen de taal van de VN verzet, de taal van internationale overleg, overeenstemming, samenwerking en legaliteit, wordt al gauw voor ketter uitgemaakt. Helaas hebben te weinig mensen door dat die VN-taal een Orwelliaanse taal is waar men zich, in de naam van de idealen van de VN, tegen moet verzetten.

Sui Generis-Status? Jakkes!

Wie de zoekterm 'bezette gebieden' typt loopt al gauw het risico dat de zoekmachine binnen de kortste keer vastloopt. Maar toch zijn er een aantal redenen om aan te nemen dat het massieve gebruik van deze term door onze media misschien niet geheel onproblematisch is:

"First, the British Mandate, which came into effect in September 1922 after being ratified by the League of Nations, called for the creation of “a national home for the Jewish people” in the territory west of the Jordan River, including Judea and Samaria.

Second, the 1947 UN Partition Plan for Palestine never replaced the British Mandate as intended. It was accepted by the Jewish community in Palestine represented by the Jewish Agency, but was rejected by both the Palestinian Arab Higher Committee and by the states belonging to the Arab League.

Third, in the wake of Israel’s War of Independence, when first local Palestinian militias and later the combined armies of Jordan, Egypt, Syria, Iraq and Lebanon tried but failed to snuff out the Jewish state. Jordan seized control of Judea and Samaria (the West Bank) and parts of Jerusalem, but its sovereignty over these areas was never recognized by the international community.

Fourth, after the Six Day War, when once again the combined armies of Egypt, Syria and Jordan, with the help of numerous other countries and organizations – including the PLO – tried and failed to wipe Israel off the map, Israel found itself in control of Judea, Samaria and Gaza, along with the Sinai Peninsula and the Golan Heights [...].

Far from “occupied,” the status of Judea and Samaria – if one is being generous with regard to Palestinian demands – can at best be described as sui generis. The territory enjoys a unique status in international law as land that has never been unequivocally set aside for a specific people by the international community." (Lees hier).

We moeten ons wel ter degen realiseren dat deze conclusie op grote bezwaren gaat stuiten. Probeer bijvoorbeeld het onderstaande experimentele bericht hard op te lezen:

Israël heeft vorig jaar toestemming gegeven voor de bouw van 3690 huizen in Oost-Jeruzalem: het hoogste aantal in tien jaar. Israël heeft in 2011 ook op de Westelijke Jordaanoever meer huizen gebouwd. De bouw in die gebieden met een sui generis-status is onder meer toegenomen omdat de Israëlische regering zich wat minder aantrekt van de VS. (zie oorspronkelijk bericht)

Sui generis-status. Jakkes! Wat bekt dit slecht. Met dat soort teksten word je zeker geen dichter des vaderlands.