Koffie Drinken Met Nucleaire Ayatollahs

Ban Ki-Moon veroordeelt Israël voor het bouwen van "illegale" woningen in Oost-Jeruzalem...

"The EU and the UN on Wednesday called on Israel to stop Jewish building in east Jerusalem in response to the publication last week of tenders for 130 new units in the Har Homa neighborhood [...] UN Under-Secretary-General for Political Affairs Jeffrey Feltman also spoke out against the tenders, which the Construction and Housing Ministry published on its website Thursday." (lees hier)

en vliegt vervolgens door naar Teheran om de nucleaire neonazi's van het Iraanse regime een hart onder de riem te steken:

"The reputation of the United Nations has hit new lows in the past decade – the Oil for Food debacle, the peacekeeping scandal in the Congo, the downfall of the dismal Commission on Human Rights (now the increasingly discredited Human Rights Council) – the list is endless. The UN has become a byword for corruption, mismanagement and the appeasement of dictatorial regimes. Following in this rich tradition, the United Nations has decided to send Secretary General Ban Ki-moon to attend the summit of the Nonaligned Movement in Tehran next week, where he will “meet with senior Iranian leaders, including Ayatollah Ali Khamenei.

The UN Secretary General is sending completely the wrong signal by hobnobbing with the leadership of a barbaric rogue regime that is hell-bent on acquiring nuclear weapons while threatening to wipe an entire nation off the map. It is also a tyranny that is actively preparing to escalate terrorist attacks against Western targets.” (lees hier)

"The fact is that Mr. Ban is under no obligation to go to Tehran now – and certainly not when the mullahs are pumping weapons, funds and intelligence into the hands of Assad forces who are bombarding innocent women and children in Hama, Aleppo and Damascus, harming millions of lives.” “Iran practices international terrorism, subjugates women, persecutes minorities, rapes dissidents, rigs elections, denies the Holocaust [...]. Mr. Ban’s visit wrongy hands legitimacy and propaganda points to the forces of repression in Tehran.” (lees hier)

Maar natuurlijk. Er is ten slotte geen VN-resolutie die dit uitje verbiedt, en dus, in tegenstelling tot de Israëlische woningbouw in de eigen hoofdstad, is er helemaal niets mis mee. Wat zitten we te zeuren dan. Bovendien zijn ze bij de VN zo dol op 'vreedzaam overleggen' en 'overeenstemming zoeken', wat wij in normale mensentaal koffie drinken met dictators zouden noemen, ook al verstoort dit gezellige samenzijn de diplomatieke inspanningen om de overenthousiaste ayatollah's in Teheran enigszins in toom te houden.

Wanneer heeft Ban Ki-Moon voor het laatst de VN-handvest  gelezen? Of heeft hij alleen de Newspeak-versie gelezen?

De Orwelliaanse Taal Van De VN

Een aantal wanprestaties van de VN van de afgelopen dagen:

"The Geneva-based human rights group UN Watch condemned the candidacy of Omar Al-Bashir’s Sudanese regime, despite the International Criminal Court warrant for his arrest on charges of genocide, for a seat on the U.N. Human Rights Council, as just now confirmed by a United Nations website." (lees hier)

"Hugo Chavez is an enemy of human rights who has trampled basic freedoms at home while aiding and abetting such mass murderers as Syria's Bashar al-Assad, Iran's Mahmoud Ahmadinejad and Libya's Col. Muammar Qaddafi. Shockingly, he is now running on an uncontested slate for a seat on the U.N. Human Rights Council. It will be despicable for the U.N. to elect the Chavez regime to its top human rights body. Urge world leaders to take action and stop Chavez from corrupting the basic principles of human rights." (lees hier)

"As Syrians continue to be slaughtered, the U.N. is once again too busy condemning Israel to respond to those pleading for help in Aleppo and elsewhere." (lees hier) 

"When the UN Secretary General, Ban Ki-moon, carried the Olympic flag at the opening ceremony, alongside such champions of human rights as Daniel Barenboim and Shami Chakrabarti of Liberty, doubtless the last thing on his mind was the peculiar role being played by his personal representative in Iraq, a German diplomat named Martin Kobler. But Mr Kobler stands accused of conspiring with Iran (chief backer of the murderous regime in Syria) to commit a violation of rights so flagrant that it has been condemned, not just by politicians around the world, but by the UN’s own human rights committee." (lees hier)

Zoals we inmiddels zo vaak al hebben gezien, de VN handelt zeer regelmatig volkomen in strijd met de eigen waarden en doelen en zoals wij op deze blog al eerder hebben beargumenteerd, dat probleem zit de VN diep in zijn ideologische en operationele DNA. Het probleem hiermee gaat echter veel verder dan het jammerlijke feit dat de VN de eigen doelstellingen niet of nauwelijks kan realiseren.

De VN is opgericht om de internationale vrede en veiligheid te handhaven en mogelijke internationale conflicten op een vreedzame en gerechtvaardigde wijze af te wenden (zie artikel 1 van de VN-handvest). De VN-handvest voorziet in een stelsel van organen, regels en procedures waarbinnen deze doelen van de VN gerealiseerd zouden moeten worden. Dit stelsel, het VN-systeem, is dus de praktische uitdrukking van de idealen van de VN en die idealen rechtvaardigen en geven betekenis aan dat stelsel.

Als het gaat om resoluties en besluiten inzake de handhaving van internationale vrede en veiligheid en de mensenrechten eisen die regels en procedures de goedkeuring van de ter zake bevoegde politieke VN-organen (Algemene Vergadering, Mensenrechtenraad, Veiligheidsraad). Zulke resoluties en besluiten worden goedgekeurd als in het ter zake bevoegde VN-orgaan voldoende lidstaten een voorgestelde maatregel steunen (hier, hier en hier). De totstandkoming van VN-resoluties en besluiten is dus een kwestie van overleg en overeenstemming tussen lidstaten. Maar in de internationale context van de VN kan het principe van overeenstemming op geen enkele wijze garanderen dat goedgekeurde resoluties ten goede zouden komen aan de doelen van de VN, noch dat ze naar de letter uitgevoerd zouden worden.

(i) Bij gebrek aan een supranationale soeverein laten staten hun gedrag in de internationale arena sterk door hun eigen machtsbelangen leiden en dat geldt ook voor hun gedrag in de context van de VN. De machtsbelangen van lidstaten zouden in concrete gevallen consistent kunnen zijn met de doelen van de VN, maar dat is lang niet altijd het geval. (ii) De lidstaten van de VN vormen geen hechte uniforme samenleving, maar een zeer divers gezelschap waarin lang niet iedereen in de zelfde mate belang heeft bij vrede en kent lang niet iedereen de zelfde morele waarde toe aan de handhaving van de mensenrechten. En juist staten die geen belang bij vrede hebben of geen prioriteit geven aan de mensenrechten hebben precies om die reden veel onderhandelingsmacht en kunnen daarmee resoluties en besluiten blokkeren, forceren en de inhoud daarvan naar hun eigen hand zetten.

De simpele consequenties hiervan zijn (i) dat legale VN-resoluties en besluiten, resoluties en besluiten die tot stand zijn gekomen volgens de regels en procedures die in de VN-handvest zijn vastgelegd, de realisering van de doelstellingen van die organisatie op het gebied van de internationale vrede en veiligheid en de mensenrechten op zijn minst niet bevorderen, en (ii) dat brute schendingen van de internationale vrede en veiligheid en de mensenrechten vaak door de VN genegeerd of gebagatelliseerd worden (voorbeelden daarvan zijn o.a. hier te vinden en natuurlijk ook op de site van UN Watch).

Het probleem met dit holle legalisme van de VN is niet alleen dat de VN de eigen doelstellingen niet of nauwelijks kan realiseren. Dat de genocidale en moorddadige regimes van Sudan en Syrië een zetel in de mensenrechtenraad kunnen bemachtigen en over mensenrechtenkwesties mogen meepraten en meebeslissen, om een voorbeeld te noemen, is niet alleen contraproductief. Het is ook evident dat de VN op die manier dat soort regimes in zeker zin legitimeert, juist omdat de regels en procedures van de VN zo sterk verweven zijn met de idealen en doelen van die organisatie.

Dat de VN genocidale en moorddadige regimes legitimeert ed. verandert ook de oorspronkelijke betekenis van de eigen regels en procedures. Deze zijn immers ontkoppeld van de doelen en idealen die hen oorspronkelijke rechtvaardigden en daaraan betekenis hebben verleend. Legale VN-resoluties en besluiten werpen geen muur meer, als was het maar een symbolische muur, tegen bruut geweld en onderdrukking, ze zijn een instrument geworden waarmee ook bruut geweld en onderdrukking gelegitimeerd en gemaskeerd kunnen worden. De VN-taal van internationale overleg, overeenstemming, samenwerking en legaliteit is inmiddels ook de taal geworden van bruut geweld, onderdrukking en cynische ontkenning.

Wie zich tegen de taal van de VN verzet, de taal van internationale overleg, overeenstemming, samenwerking en legaliteit, wordt al gauw voor ketter uitgemaakt. Helaas hebben te weinig mensen door dat die VN-taal een Orwelliaanse taal is waar men zich, in de naam van de idealen van de VN, tegen moet verzetten.

Peace For Our Time

Elsevier, dinsdag 21/05/2012:

"De chef van het Internationaal Atoomenergieagentschap (IAEA) verwacht 'zeer gauw' een akkoord te kunnen tekenen met Iran over het omstreden nucleaire programma van het islamitische land. De Japanner Yukiya Amano deed zijn uitspraak dinsdag bij aankomst in Wenen waar het hoofdkwartier van het IAEA is gevestigd. Hij is een dag in Teheran geweest om de Iraniërs te spreken over hun kernprogramma. De atoomwaakhond van de Verenigde Naties hoopt Iran ervan te overtuigen weer inspecties van kerncentrales toe te staan." (lees hier)

Het is niet geheel ondenkbaar dat Iran het bovengenoemde akkoord, als het überhaupt komt, uiteindelijk niet zal tekenen en het is niet ondenkbaar dat Iran dit akkoord zou tekenen en vervolgens ook schenden. Het is ook niet ondenkbaar dat de landen die in deze kwestie ertoe doen er vanuit gaan dat Iran niet werkelijk van plan is haar nucleaire ambities terug te schroeven en dat zij dit akkoord vroeger of later zou schenden. Wat is de logica van dit alles zou men zich af kunnen vragen?Moeilijk te zeggen, de wegen van de internationale diplomatie zijn ondoorgrondelijk. Een aantal hypothesen.

 De Amerikaanse president Obama voert op moment verkiezingscampagne voor een tweede en laatste termijn als president. Een grote diplomatieke overwinning kan hij daarbij goed gebruiken. Iran, China, Rusland, de VN en de EU gunnen Obama waarschijnlijk de overwinning en zouden op die manier hun steentje willen bijdragen. Niemand van deze club zit te wachten op een overassertieve Republikeinse president. Deze optie is echter niet risicoloos voor Obama. Deze diplomatieke overwinning, als die komt, komt zeer vroeg in de campagne en het is nog maar de vraag of die overwinning effect zou hebben als de campagne over een aantal maanden de beslissende eindfase bereikt. Iran is waarschijnlijk ook niet echt van plan om dit eventuele akkoord te respecteren en dat zou tijdens de verkiezingscampagne al duidelijk genoeg kunnen worden.

Een tweede hypothese heeft ook te maken met de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Obama wil in ieder geval tot de verkiezingen geen last hebben van Israël waarvan hij en zijn medewerkers kennelijk vermoeden dat zij van plan zou kunnen zijn om op korte termijn Irans nucleaire faciliteiten aan te vallen. Het laatste wat Obama tijdens de verkiezingscampagne op zit te wachten is een grootschalige oorlog in het Midden-Oosten met alle menselijke, militaire, politieke en economische gevolgen van dien. Door de hele kwestie op zo'n hoog diplomatiek niveau te spelen en een ogenschijnlijk effectief akkoord met Iran te bereiken wordt de een Israëlische aanval op Iran veel minder waarschijnlijk. Politiek gesproken zet Obama de Israëlische regering op die manier behoorlijk klem.

Een derde hypothese is dat wij het eindspel naderen. Door een akkoord met Iran te bereiken en in de context van de VN te bekrachtigen zouden de Amerikanen en de andere landen die niet op de nucleaire mullahs zitten te wachten, twee dingen kunnen bereiken. Ten eerste, indien nodig zouden ze straks duidelijke redenen kunnen hebben om te zeggen dat Iran de internationale afspraken heeft geschonden, wat op moment nog altijd een discussie is. De Amerikanen willen in dit geval een duidelijke casus belli hebben.

"Netanyahu and Ehud Barak have decided to stand back for Barack Obama to put his interim deal with Iran to the test [...] They decided to go along with it despite their reservations after receiving assurances from the White House that any Iranian violations would result in the immediate termination of all negotiations and bring military action forward as the sole remaining option for stopping a nuclear Iran [...]. The Obama administration handed similar assurances to the G-8 leaders meeting at Camp David Saturday May 19." (lees hier)

Ten tweede, de medestanders van Iran, met name China en Rusland, zouden in het geval dat Iran de akkoorden schendt in een moeilijke positie terecht komen. Politiek gesproken zou het voor hen moeilijker zijn om Iran in de VN nog te steunen. Het is daarom de vraag of dat akkoord werkelijkheid zou worden. Iran en haar medestanders zouden in ieder geval er alles aan doen om dat akkoord zo vaag mogelijk te maken om op die manier de Amerikanen en hun medestanders geen casus belli in de schoot te werpen.

Peace for our time, niet nog een keer...

Een Onbegrijpelijke Liefde (II)

UN Watch, 14/03/2012:

"GENEVA, March 14, 2012 --  A U.N. report ridiculed worldwide for lavishing praise on the Qaddafi regime's human rights record was unanimously adopted today by the 47-nation UN Human Rights Council, with president Laura Dupuy Lasserre overruling the objection made in the plenary by UN Watch. After it was first exposed by UN Watch last year, the report card giving high marks to Qaddafi was mocked by the New York Times, The Economist and other major media worldwide, causing a red-faced UN to postpone the report's adoption repeatedly -- until today.Even ardent defenders of the council are slamming the report. Echoing UN Watch's recent protest, Suzanne Nosssel, the head of Amnesty USA and former top human rights official in the Obama Administration, described the Libya report as 'abhorrent,' and called for a complete 'redo.'" (lees hier)

Zoals wij hier al eerder hebben beargumenteerd:.

"I. In de internationale context van de VN speelt de logica van macht een belangrijke rol. In het internationale systeem is er immers geen centrale overheid is, geen leviathan, die staten kan dwingen hun verplichtingen na te komen en de belangen van alle staten beschermt en afdwingt. Individuele staten moeten daarom hun belangen zelf zien te realiseren, te beschermen en af te dwingen en daarvoor is simpelweg macht (militaire, economische, politieke etc.) nodig. Om die reden laten staten hun gedrag in de internationale arena sterk door hun eigen machtsbelangen leiden en dat geldt ook voor hun gedrag in de context van de VN. De machtsbelangen van lidstaten zouden in concrete gevallen consistent kunnen zijn met de doelen van de VN, maar dat is lang niet altijd het geval.

II. De lidstaten van de VN vormen geen hechte uniforme samenleving, maar een zeer divers gezelschap waarin lang niet iedereen in de zelfde mate belang heeft bij vrede en kent lang niet iedereen de zelfde morele waarde toe aan de handhaving van de mensenrechten. Een belangrijk punt is dat juist dat soort staten of regeringen vaak veel onderhandelingsmacht hebben, precies omdat zij minder belang bij vrede hebben en/of minder om de mensenrechten geven (zij hebben immers minder te verliezen als interventies niet van de grond komen of mislukken en kunnen daarom hun eisen flink omhoog schroeven). Zulke staten of regeringen zijn dus in een goede positie om interventies te blokkeren en in eigen voordeel te beïnvloeden." 

Met andere woorden, de VN is een disfunctionele organisatie en dat zit 'm in haar ideologische en operationele DNA. Om de bovengenoemde redenen is de relatie tussen enerzijds het legalisme van de VN en anderzijds de doelstellingen van die organisatie op het gebied van de internationale vrede en veiligheid en de mensenrechten simpelweg toevallig. Zoals we inmiddels zo vaak hebben gezien, legale VN-resoluties en interventies kunnen volkomen in strijd zijn met de verheven doelen van die organisatie. De staat van dienst van die organisatie roept inmiddels de vraag op of we de VN wel nodig hebben.

De liefde van vele van onze politici en intellectuelen voor deze organisatie is daarom zeer moeilijk te begrijpen, maar misschien is het verkeerd of zelfs dom om liefde te willen begrijpen.

De VN-waarnemers Zijn Al Onderweg

De baas van Nederland heeft gesproken:

"Van Rompuy: Nederland moet begrotingsregels naleven: landen als Nederland moeten zich houden aan de Europese regels voor begrotingen. Zij moeten op een geloofwaardige manier hun doelstellingen behouden, anders zullen de financiële markten dat afstraffen." (lees hier)

Voor wie niet weet, de heer Van Rompuy is de ongekozen "president" van de Europese Unie: 

"De Belg Herman Van Rompuy heeft donderdag een tweede termijn gekregen als voorzitter van de Europese Raad. Hij behoudt die functie tot december 2014.Van Rompuy werd donderdagavond op de Europese top in Brussel herbenoemd. [...] Hij zegt zichzelf te zien als de 'bewaker van vertrouwen'. Zijn eerste taak is de Europese economie. [...] Hij wijst erop dat een sterke economie essentieel is voor de Europese welvaartsstaten.Van Rompuy is sinds december 2009 de eerste voorzitter van de Europese Raad, door sommigen ook wel de 'president van de Europese Unie' genoemd. Toen hij aantrad, wist slechts 12 procent van de Europeanen wie hij was. Nog minder (5 procent) vond hem de ideale kandidaat." (lees hier)

Zoals het bericht heel keurig vermeldt, de heer Van Rompuy is niet door de Europese burgers gekozen voor deze functie, hij heeft die functie gekregen van zijn collegae in Brussel. Deze ongekozen president een zijn collegae in Brussel hebben inmiddels (mede door de Griekse crisis) meer te vertellen over het doen en laten van de (deels voormalige) Nederlandse staat dan onze eigen politici, die door ons Nederlanders wel gekozen zijn.

"Voor minister Jan Kees de Jager (CDA, Financiën) is het geen optie dat Nederland zich niet houdt aan Europese regels voor begrotingen. Nederland moet en zal zich aan de regels houden. Dat is 'een absolute vereiste.' [...] De minister benadrukt dat het uiteindelijk aan de Europese Commissie is om te beoordelen of de regels zijn gehandhaafd. Er is volgens De Jager altijd enige ruimte om af te wijken, maar die zal erg beperkt zijn, verwacht de CDA-minister" (lees hier)

"Gidsland Nederland zit klem in Brussel. Hoezeer Europese politiek en binnenlandse politiek met elkaar verweven zijn, bleek op de eerste dag van de Europese lentetop.Dit keer geen spectaculaire besluiten over de redding van de euro en ‘allesomvattende’ oplossingen, maar een agenda met een breed palet aan onderwerpen - variërend van de toekenning van de status van kandidaat-lidstaat aan Servië, tot de vraag hoe groei kan worden gestimuleerd en de toelating van Bulgarije en Roemenië tot Schengen." (lees hier) 

Het zal niet lang meer duren voor dat de VN een waarnemingsmissie naar Europa gaat sturen om het naleven van de democratische spelregels in Europa te monitoren en daarover te rapporteren. (De veteranen van de Arabische lente staan overigens te popelen om ook elders in de wereld democratie te brengen, misschien kunnen zij voor deze missie door de VN gerecruteerd worden). 

Een Onbegrijpelijke Liefde

De New York Times van afgelopen zaterdag:

"A United Nations Security Council effort to end the violence in Syria collapsed in acrimony and a veto by Russia and China on Saturday, hours after the Syrian military attacked the ravaged city of Homs in what opposition leaders described as the bloodiest government assault in the nearly 11-month-old uprising.

 The veto and the mounting violence underlined the dynamics shaping what is proving to be the Arab world’s bloodiest revolt: diplomatic stalemate and failure as Syria plunges deeper into what many are already calling a civil war. Diplomats have lamented their lack of options in pressuring the Syrian government, and even some Syrian dissidents worry about what the growing confrontation will mean for a country reeling from bloodshed and hardship."

Zoals Melanie Phillips opmerkt, dit disfunctioneren van de VN is endemisch:

"What this veto does is instead to demonstrate in the starkest way the utter intrinsic bankruptcy of the UN. For Russia is actually propping up the Assad regime, and has supplied it with the weapons being used to massacre Syria’s population. Yet through its membership of the UN Security Council, Russia is able to block a move to end that bloodshed. This is tantamount to the fox being given control of the hen-house. But this is not an aberration. The idea that the UN purports to be an honest broker in trying to bring peace and justice to the world when so many of its members are tyrannies, or that it is entitled to sit in judgment over human rights abuses when countries such as China, Cuba or Saudi Arabia are on its Human Rights Council, is a sick joke. And yet the UN is considered to be so authoritative that no country can now go to war without its imprimatur."

Deze harde uithaal richting de VN kan niet zomaar afgedaan worden als het opportunistische gescheld van een verstookte VN-basher. De empirische bewijzen voor het disfunctioneren van de VN op de gebieden van de internationale veiligheid en de mensenrechten zijn inmiddels onmogelijk te negeren en te ontkennen.

"Een snel onderzoek naar oorlogen in de 20ste eeuw levert interessante cijfers op. In de jaren na de oprichting van de VN in 1945, zijn er meer oorlogen geweest, dan in de jaren daarvoor. Dit lijkt in eerste instantie niet op te wijzen dat de VN iets heeft bijgedragen aan een veiliger en meer vreedzame wereld. Je zou bijna willen concluderen dat het streven naar een vreedzame en veilige wereld om de opheffing van de VN vraagt..."(zie hier)

"In a recently-released scorecard on the HRC’s performance over the past year, the Geneva-based NGO U.N. Watch said 18 out of 30 key resolutions passed were “actually counterproductive to human rights.” They included resolutions on Sri Lanka, Sudan, the Israeli-Palestinian conflict and religious “defamation.” The scorecard also found that only 13 of the council’s 47 members had voted in a way deemed positive in upholding human rights – European countries plus Canada, Japan and South Korea." (zie hier)

En zoals we in een eerdere blog hebben beargumenteerd, dit disfunctioneren is ingegeven door het operationele en ideologische DNA van de VN en is daarom onvermijdelijk:

"In het VN-systeem zijn de noties van legaliteit en juistheid de facto van elkaar ontkoppeld. Elke relatie tussen de minimalistische, zoniet nihilistische legaliteitsnotie van de VN en de verheven doelstellingen van die organisatie op het gebied van de internationale vrede en veiligheid en de mensenrechten is simpelweg toevallig. De VN kan soms per toeval successen boeken, maar het is zeer de vraag of die de eigen doelen op een standvastige en consistente wijze kan nastreven."

De liefde van vele van onze politici en intellectuelen voor deze organisatie is inmiddels moeilijk te begrijpen geworden, maar misschien is het verkeerd of zelfs dom om liefde te willen begrijpen