Amarantis en Stapel toestanden aan Nederlandse Universiteiten

Gisteren hebben we bij Pauw en Witteman kunnen vernemen dat er bij Amarantis op een heel verkeerde manier met geld wordt omgegaan. Amarantis had gebouwen laten neer zetten terwijl er maar een klein deel van het geld werd uitgegeven aan dat waar het op scholen eigenlijk om te doen zou moeten zijn: het onderwijs. Deze kritiek is terecht.

De lezer beseft waarschijnlijk niet dat dit soort toestanden ook aan Nederlandse universiteiten plaatsvinden. We weten van een voormalig docent aan de Vrije Universiteit te Amsterdam dat er tussen juni 2010 en september 2011 een heel aantal docenten uit zijn gewerkt bij minstens een faculteit, omdat de VU geld zou hebben gestoken in een IJslandse bank. Vervolgens is trouwens geblekend at de faculteit in kwestie al daar voor geldelijke problemen had. Het zal de lezer dan ook verbazen dat er in dezelfde periode een bouwprojecten door de VU werden aangekondigd.

En bovendien lezen we recenter:

De Vrije Universiteit loopt nauwelijks financieel risico door het bezit van derivaten. Deze worden ingezet voor het realiseren van een bouwprogramma dat de verouderde huisvesting van de universiteit gaat vervangen.
René Smit, voorzitter College van Bestuur: ‘De VU heeft een aantal jaren geleden de risico’s op rentewisselingen afgedekt om de nieuwe investeringen in het bouwprogramma mogelijk te maken. Wij hebben hier uit zorgvuldigheid en voorzichtigheid voor gekozen om onze broodnodige vervanging van huisvesting te kunnen garanderen’.

Het lijkt er toch sterk op dat we hier te maken hebben met dezelfde kwaal als Amarantis.

Nu we toch bezig zijn kunnen we net zo goed vertellen dat de VU niet alleen met Amarantis problemen, maar ook met Stapel problemen te maken heeft. Zo lezen we bijvoorbeeld:

VU start onderzoek wetenschapsfraude

In het nieuwe boek ‘Ontspoorde wetenschap’ van Frank van Kolfschooten wordt een emeritus-hoogleraar van de Vrije Universiteit beticht van wetenschapsfraude. Het betreft publicaties uit de vorige eeuw.

De VU neemt deze beschuldiging serieus en zal op korte termijn een onderzoek uitvoeren overeenkomstig de geldende regels. Hangende het onderzoek kan en zal de VU geen nadere mededelingen doen over deze vermeende zaak van wetenschapsfraude.

Op zichzelf lijkt het lovenswaardig dat de VU dit zal uitzoeken. Maar het is minder mooi dan het lijkt.We weten namelijk van dezelfde voormalig docent dat er aan de VU soms op een merkwaardige manier met tentamenresultaten wordtomgegaan. Zo kreeg deze docent een aantal keer een deel van de tentamens die hij had nagekeken terug met de boodschap dat een aantal van de cijfers tussen de 5 en de 5,4 voldoendes moesten worden, omdat er anders niet was voldaan aan het van te voren vastgestelde percentage van de studenten dat moest slagen.

En de VU is hier niet alleen in. Zo weten we uit een betrouwbare bron dat ook de universiteit Nijmegen werkt met van te voren vastgestelde percentages. Als het blijkt dat er meer studenten zakken, dan moeten een aantal cijfers in voldoendes worden omgezet. Een ander voorbeeld hier van kunnen we vinden aan de universiteit Twente. Een voobeeld hier van is te vinden in de volgende e-mail van een senior-docent aan een junior collega:

Excellent****. Thanks a lot! Just one small thing. As I mentioned, with classes this big there should be some attention paid to the grading curve, so I was a little surprised that there were no 9’s. In case you have rounded this down from temporary notes or something similar, do you have a quick way of checking whether at least some of the students can be bumped up to a 9?

Even voor de duidelijkheid, de senior-docent vraagt dus aan de andere docent om cijfers aan te passen. De enige reden hiervoor is dat volgens een van te voren aangenomen curve van cijferspreiding een deel van de studenten een 9 moet hebben. Toen de junior docent aangaf dat dit niet integer zou zijn werd hij/zij de volgende ochtend door de universiteit gebeld met het dringende verzoek om de cijfers als nog aan te passen.

Hieruit kunnen we dus concluderen dat er aan minstens drie universiteiten in Nederland ook Amarantis en Stapel problemen zijn. En bovendien krijgen we signalen dat dit soort toestanden zich ook aan andere universiteiten in dit land afspelen.

Ludwig kamphausen

Joodse Humor

Elsevier.nl, vrijdag 29/11/2012:

Abba Eban (1915-2002)

"De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties heeft donderdagavond in New York ingestemd met het opwaarderen van de status van de Palestijnse Autoriteit. Net als het Vaticaan worden de Palestijnen nu aangemerkt als waarnemend niet-lidstaat.

Zoals verwacht stemde het grootste deel (138) van de 193 lidstaten voor het voorstel. De Verenigde Staten en Israël stemden, net als met zeven andere landen, tegen.
Nederland onthield zich, net als veertig andere landen, van stemming." (lees hier)

In een artikel in The Commentator ben ik de volgende humoristische uitspraak van Abba Eban tegengekomen:

"Israeli politician Abba Eban once noted of the United Nations that if Algeria introduced a resolution declaring that the Earth was flat, and that Israel had flattened it, it would pass by a vote of 164 to 13 with 26 abstentions." (lees hier)

Niets aan toe te voegen!

Komt Een "President" Bij De VN...

"President"

De president zonder staat, Abbas, is weer naar de VN geweest om eventjes een staat, of zo iets, voor zichzelf te regelen. Het onwerkelijke, sprookjesachtige, bestaan van een president zonder staat is hem kennelijk te veel geworden. En niet geheel onverwacht, mede door de steun van veel Europese landen, heeft Abbas een overweldigend succes gehad:

"De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties heeft donderdagavond in New York ingestemd met het opwaarderen van de status van de Palestijnse Autoriteit. Net als het Vaticaan worden de Palestijnen nu aangemerkt als waarnemend niet-lidstaat." (lees hier)

En dit zijn de voornaamste redenen die verschillende Europese landen, waaronder, Zwitserland, Frankrijk, Spanje, België en Denemarken, voor hun steun aan Abbas geven:

"A positive vote would make it possible to "revitalize the concept of a two-state solution by placing Israel and Palestine on an equal footing in future peace negotiations", the Swiss ministry said [...]

"It is a moderate text which clearly highlights the need for peace negotiations and negotiations for a two-state solution that can secure Palestinians a safe and sustainable state side by side with Israel," minister Villy Sovndal said. [...]

European countries are eager to bolster moderates such as Abbas after an eight-day conflict this month between Israel and Gaza-based Islamists estranged from more moderate West Bank compatriots and opposed to Israel's very existence [...]." (lees hier)

We hebben op deze blog al vaker op gewezen dat er hele goede redenen zijn om aan de bejubelde gematigdheid van Abbas ernstig te twijfelen. Er zijn in ieder geval duidelijk twee soorten Abbas: Abbas die met Ashton aan tafel zit en de New York Times interviews geeft en Abbas de ongekozen "president" uit Ramallah, die herhaaldelijk het bestaansrecht van Israël ontkent, die een Jodenvrije Palestina nastreeft, wiens officiële media dag in dag uit virulente anti-joodse en anti-Israël propaganda spuien, wiens geestelijken dood en verderf aan Israël prediken, wiens pleinen en straten naar zelfrmordenaars vernoemd worden, wiens schoolboeken de geschiedenis herschrijven en Jodenhaat zaaien en wiens politieke vrienden ruiterlijk toegeven dat de tweestatenoplossing slechts een stap is op weg naar de echte eindoplossing.

Deze diplomatieke zet van Abbas is op zichzelf ook geen uitdrukking van gematigdheid, zoals onze vrienden in Europa zo graag willen geloven, maar juist van radicalisme. Het officieuze, maar door Abbas verklaarde doel van deze zet is immers om een proces op gang te brengen waarin de grenzen van 'Palestina' zonder onderhandelingen met Israël vast gesteld zullen worden, en dit druist tegen zowat alle relevante VN-resoluties en de Oslo-akkoorden in. Dat is geen toonbeeld van gematigdheid zou je denken, en dat zou ook zeker geen 'revitaliseing van het concept van de tweestatenoplossing' zijn, zoals menige Europese politici menen.

"The creation of a state can only come through direct negotiations and any UN endorsement based on Palestinian terms will only make it harder to find a mutually acceptable compromise in the future. The UN bid thus threatens to divorce the creation of a Palestinian state from the ultimate goal of achieving peace.

The only valid legal framework between Israel and the Palestinians – the 1995 “Oslo Accords” – specifically forbids the sort of unilateral maneuver Mr. Abbas plans. “Neither side shall initiate or take any step that will change the status of the West Bank and the Gaza Strip pending the outcome of the Permanent Status negotiations,” it reads." (lees hier)

Wat hier achter zit is niet alleen het bovengenoemde intrinsieke radicalisme van Abbas, maar ook de huidige politieke dynamiek van het Midden-Oosten. De regio radicaliseert - dat noemen ze in Europa de Arabische lente - en in dat proces dreigt Abbas impopulair en irrelevant te worden. Dat dwingt hem, in zijn ogen althans, om zich steeds harder tegen Israël af te zetten. De werking van dat mechanisme is door de recente geweldsuitbarsting tussen Israël en Hamas weer eens pijnlijk zichtbaar geworden:

"Alarmed by Hamas's growing popularity among Palestinians, especially in wake of its purported "victory," Abbas appears to have completely changed his attitude toward the Islamist movement and its terror attacks against Israel. Abbas's new attitude toward Hamas has prompted some Palestinians to wonder, quite sarcastically, whether he was planning to grow a beard and join the Islamist movement [...]

Over the past few years, Abbas had publicly denounced Hamas for providing Israel with an "excuse" to attack the Gaza Strip by launching the "ineffective" rockets at Israeli cities and towns. But during the last confrontation, Abbas did not utter a word against Hamas and other radical groups in the Gaza Strip. [...] In public statements, Abbas [...] accused Israel of perpetrating "war crimes" by targeting "innocent civilians." They also heaped praise on Hamas and Islamic Jihad for their "steadfastness in the face of Israeli aggression." (lees hier)

De steun die Abbas van EU-staten voor zijn recente VN-stunt kreeg bevestigt hem in zijn nogal destructieve logica en geeft een extra draai aan de spiraal van radicalisering. Maar die diplomatieke stunt is ook gemotiveerd door interne politieke strubbelingen. Het is een politieke vlucht naar voren die Abbas weer een excuus geeft om zijn eigen burgers te blijven onderdrukken, kritiek te negeren en serieuze hervormingen van de Palestijnse economie op de lange baan te schuiven. Zijn glorieuze internationale avontuur, mede mogelijk gemaakt door de sponsoren uit Europa, zou dus bijdragen aan de continuering van het inmiddels bekende patroon van onderdrukking, corruptie, wanbestuur en economische afhankelijkheid:

"Abbas's planned visit to New York coincides with a report published last week by the World Bank, disclosing that, because of the Palestinians' heavy reliance on foreign aid, the Palestinian economy's recent growth is unsustainable. His renewed efforts to achieve UN recognition also coincide with what Palestinian officials describe as the worst financial crisis facing the government of Prime Minister Salam Fayyad. [...]

Instead of devoting his efforts to solving the financial crisis [...] Abbas has decided that it would be better if he sparked another confrontation with the US by going back to the UN. Abbas is hoping to divert attention from his problems at home by embarking on a new "adventure" at the UN.  [...] he is hoping to keep everyone busy with the new statehood bid at the UN. Civil servants who are not receiving full salaries will be asked to stay quiet because their president is too busy waging a diplomatic intifada against the US and Israel at the UN." (lees hier)

Abbas officiële "presidentschapstermijn" is al in januari 2009 verlopen. Binnenkort zit hij dus vier jaar zonder enkel democratisch mandaat op zijn troontje. De voornaamste reden daarvoor is zijn angst voor Hamas en andere islamisten. Deze angst is zeker niet ongegrond. In Gaza hebben deze lieden in 2006 de verkiezingen gewonnen, wat de aanleiding was voor de gewelddadige overname van de Gazastrook door Hamas en het de facto ontstaan van twee gescheiden Palestijnse gebieden met twee verschillende regeringen.

Ook op de Westelijke Jordaanoever, waar Abbas en zijn Palestijnse Autoriteit officieel het voor het zeggen hebben, hebben Hamas en andere islamisten aanzienlijk veel aanhang en invloed. Het is maar zeer de vraag of Abbas een zijn Fatah echte vrije verkiezingen zouden kunnen overleven. Maar ook in het dagelijkse leven krijgen Hamas en de islamisten steeds meer voet op de grond. De Arabische journalist Khaled Abu Toameh  is zelfs van mening dat Abbas en zijn Palestijnse Autoriteit nog alleen stand kunnen houden door de samenwerking met de Israëlische strijdkrachten en geheime diensten: 

"Those who think that Hamas and other Islamic groups do not have a strong presence in the West Bank are completely detached from reality. True, these groups are lacking in arms and ammunition in the West Bank, but they still enjoy broad public support among Palestinians. For now, security coordination between Israel and the Palestinian Authority is all that is preventing Muslim fundamentalists from taking over the West Bank." 

Europese landen, die onder het mom van vrede, veiligheid en rechtvaardigheid, Abbas nu op weg hielpen, hebben wellicht hun handtekening onder de geboorteakte van Hamastan gezet. M.a.w. de wijzen uit het Westen die Abbas VN-stunt hebben gesteund om hem weer relevant te maken en te versterken ten opzichte van Hamas hebben wellicht het tegengestelde bewerkstelligd. De "gematigde" Abbas bouwt een mooi huis en wordt vervolgens door Hamas eruit geschopt. Ondenkbaar?

"Thursday night, Nov. 29, the UN General Assembly grants Palestine non-member observer status within the 1967 borders by majority vote. But to which Palestinian rule does it apply? Abbas’s Fatah is fading, whereas the extremist Hamas in the Gaza Strip is a rising force. If it qualifies for a place in the Sunni Middle East grouping Egypt, Turkey and Qatar are building with US backing and Israeli approval, Hamas may become the beneficiary of the upgraded Palestinian status won by Abbas." (lees hier)

Komt een "president" bij de VN. Het had wellicht geen kwaad gekund als Europese politici ook de non-fictie-versie hadden gelezen. 

Een Kleine Aanvulling

Elsevier.nl, donderdag 29/11/2012:

"Als Israël doorgaat met het bouwen van nederzettingen in de Palestijnse bezette gebieden dan zal dit het vredesproces niet ten goede komen. Israël moet daarom stoppen met die kolonisatie. Dat zegt minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans (PvdA) vanavond in het programma Met het oog op morgen. 

'Als Israël doorgaat met het nederzettingenbeleid, waardoor stukje bij beetje land wordt bezet dat in de uiteindelijke regelingen toekomt aan de Palestijnen, wordt het wel heel moeilijk' zegt Timmermans. Het nederzettingebeleid van Israël noemde Timmermans 'zeer ernstig' en 'een steen des aanstoots'. De minister zei dat ook 'de schandalige beschietingen van Hamas' een tweestatenoplossing in de weg staan." (lees hier)

Nog een kleine aanvulling:

Als "president" Abbas doorgaat met het bestaansrecht van Israël te ontkennen,  het nastreven van een Jodenvrije Palestina, dag in dag uit virulente anti-joodse en anti-Israël propaganda te spuien via zijn eigen officiële media, pleinen en straten naar zelfrmordenaars te vernoemen,  schoolboeken voor te schrijven die de geschiedenis reconstrueren en Jodenhaat zaaien,  terroristen te bewapenen, ontwikkelingsgeld "kwijt te raken", de economische ontwikkeling van zijn bevolking te belemmeren,  unilaterale stappen te nemen die tegen zowat alle relevante VN-resoluties en de Oslo-Akkoorden indruisen en Israël delegitimeren, Israëlische vredesvoorstellen consequent af te wijzen, dan zal dit het vredesproces niet ten goede komen.

De minister is dit kleine aspect van het Israëlische-Palestijnse conflict kennelijk vergeten. Bij deze dus. Schrijf het op, of maak een printje van deze blog. Succes met het volgende interview!

Deskundigheid Of Ideologische Vooringenomenheid?

Twee Midden-Oostendeskundigen over het democratische gehalte van de moslimbroederschap:

"De commentaren in het Westen op de verkiezing van de moslimbroeder Morsi als president van Egypte gaan vergezeld van een ijzig pessimisme over de combinatie islam en democratie. Dat PVV-leider Geert Wilders de uitslag kwalificeert als een overwinning van het islamofascisme, viel te verwachten, hoe beledigend de opmerking ook is. Maar dat minister Rosenthal verklaart Morsi 'op zijn daden te zullen beoordelen', is misschien nog wel beledigender." (lees hier)

"Hoewel de verkiezing van Mohamed Morsi tot president van Egypte als een mijlpaal wordt zien, vrezen liberale politici dat de Moslimbroederschap nu alle macht naar zich toe zal trekken. De bezorgdheid gaat vooral over het democratische niveau van de nieuwe regeringsleider. Volgens historicus Roel Meijer, docent moderne geschiedenis van het Midden-Oosten aan de Radboud Universiteit in Nijmegen en verbonden aan het Clingendael Instituut, heeft de Moslimbroederschap haar democratische gehalte min of meer bewezen. ‘Dat de Moslimbroeders tegenwoordig meespelen met het politieke spel en daarvoor compromis en pragmatisme als partijpolitiek omarmen, duidt al op een serieuze democratische hervorming.’" (lees hier)

En dit is wat de moslimbroederschap werkelijk onder 'democratie' verstaat:

"At a November 18 press conference, a few days before Mursi issued his decree, the leading secular-oriented representatives in the constitution-writing constituent assembly resigned, charging the new document would enshrine Sharia law. The problem was not the statement in Article 2 about Sharia being the main source of Egyptian legislation but rather later provisions making it clear that Islamist-controlled institutions would interpret precisely what that meant. Amr Moussa, former foreign minister and Arab League secretary-general, said the new constitution would bring disaster for Egypt. Abdel Meguid called this combination "Taliban-like." (lees hier)

Iedereen die uitspraken durft te maken over de empirische werkelijkheid, en zeker als het gaat om de werkelijkheid van het Midden-Oosten, is gedoemd om fouten te maken. Dat is een deel van het spel en we moeten daarom voorzichtig zijn met onze beschouwingen over de uitspraken van deskundigen. Maar als deskundigen zo lang, zo systematisch en op zo'n groteske wijze naast zitten, dan mogen we misschien voorzichtig wat kritische noten plaatsen bij hun argumenten en uitspraken.

Laat ons beginnen met de eerste deskundige van hierboven. Wilders uitspraak dat de moslimbroeders islamofascisten zijn is misschien beledigend, maar inhoudelijk beslist ter zake. Echter, wie de argumentatie van onze eerste deskundige leest zou geen enkel argument kunnen vinden dat de uitspraak van Wilders weerlegd. In plaats dat hij ons gaat aantonen dat de moslimbroeders geen islamofascisten zijn, vertelt hij ons dat de huidige dynamiek in de Egyptische politiek een bewijs is dat Egypte wel degelijk democratiseert. Gezien het feit dat Wilders en Rosenthal hun pijlen nadrukkelijk op Morsi en de broederschap richten is dit nogal een verrassende zet.

Het betoog van deze deskundige is niet alleen verrassend, maar ook inhoudelijk niet overtuigend. Als je de cruciale rol en ondemocratische kenmerken van de moslimbroederschap even ter zijde schuift, dan is het wellicht niet onmogelijk om enig vertrouwen te hebben in het democratiseringsproces in Egypte. Maar als je op zo'n selectieve manier met de feiten om gaat, dan kan je natuurlijk altijd op de door jou gewenste conclusies uitkomen. Daarnaast meent onze deskundige dat de nieuwe dynamiek van het politieke leven in Egypte een bewijs is dat Egypte democratiseert:

"De ontwikkelingen bewijzen inderdaad dat Egypte meer en meer een democratie wordt. Er is voortdurend sprake van een strijd om de macht, er zijn wisselende electorale voorkeuren, er is beweging. [...]. Dictatuur is stilte en bewegingloosheid met eeuwig dezelfde patronen en machtsmachinaties. Democratie op zijn best is immer crisis en proberen oplossingen te vinden."

Klopt. In Egypte is alles op moment in beweging. Maar dat is op zichzelf nog geen bewijs dat Egypte democratiseert. In Egypte is er een politieke revolutie aan de gang. Politieke verschuivingen, strijd en crisis zijn zo'n beetje de kenmerken van politieke revoluties. De huidige dynamiek van het politieke leven in Egypte is dan in sterke mate een revolutionaire dynamiek, een dynamiek van onzekerheid, institutionele ontwrichting en opgekropte energie, en niet per se een bewijs dat Egypte democratiseert, dat Egypte politiek steeds opener en vrijer wordt. Politieke vrijheid en openheid zijn beslist niet hetzelfde als politieke chaos en ontwrichting. De geschiedenis leert ons ook dat dynamische periodes niet noodzakelijk democratieën baren. Vraag het maar aan de Russen en de Chinezen.

Rosenthals voorzichtigheid over de politieke ontwikkelingen in Egypte en de rol van de broederschap daarin wordt door deze eerste deskundige ook niet weerlegd. Sterker nog, onze deskundige suggereert dat in Egypte een proces aan de gang is dat tot democratisering zou kunnen leiden, maar geeft ook ruiterlijk toe dat het daar ook mis zou kunnen gaan. Het is daarom geheel onduidelijk waarom Rosenthal door hem zo onverbiddelijk afgeserveerd wordt. Deze deskundige is het in feite volledig met Rosenthal eens dat Morsi op zijn daden beoordeeld zou moeten worden:

"Natuurlijk is the proof of the pudding in the eating: als de termijn van deze president voorbij is en er nieuwe verkiezingen komen, waarin hij zomaar afgelost zou kunnen worden. De vraag is dan of hij in dat geval ook opstapt."

De kern van het argument van de tweede deskundige is "dat de Moslimbroeders tegenwoordig meespelen met het politieke spel en daarvoor compromis en pragmatisme als partijpolitiek omarmen, duidt al op een serieuze democratische hervorming". Dit is op zichzelf al een redelijk zwak argument. Het is zowel logisch als historisch volkomen evident dat het meedoen aan het democratische partijpolitieke spel niet hetzelfde is als democratisch zijn. Het meedoen aan dit spel kan, en is weleens een manier geweest om relatief kosteloos aan de macht te kunnen komen om vervolgens de democratie af te schaffen. Vraag het maar aan de Duitsers en de Italianen.

Maar wat het argument van deze tweede deskundige nog merkwaardiger maakt is dat hij zijn stelling dat de broederschap de democratie heeft omarmd, door hemzelf gelijk weersproken wordt.  Ook hij moet ruiterlijk erkennen dat de moslimbroederschap duidelijke anti-democratische trekken heeft, die een gevaar zouden kunnen zijn voor de democratisering van Egypte. Sterker nog, volgens deze deskundige zou de eventuele democratisering van Egypte niet aan de goede bedoelingen van broederschap te denken zijn, maar juist aan andere krachten die haar zouden kunnen afremmen en tot pragmatisme en compromissen dwingen. Als dat niet zou lukken, dan zou de verdere democratisering van Egypte in groot gevaar zijn.

"‘Is Morsi een wolf in schaapskleren? Het hangt allemaal af van de machtsbalans. Dat de militairen nog enige macht hebben is daarbij van belang.’ Het wordt pas gevaarlijk als de militairen zelf een machtsgreep doen, of als ze het op een akkoord gooien met de Moslimbroederschap"

Onze deskundigen steken de loftrompet voor de moslimbroederschap, maar hebben vervolgens geen overtuigende argumenten daarvoor (en dat is nogal zacht uitgedrukt). Welbeschouwd lijkt hun positieve waardering voor de moslimbroederschap geen conclusie te zijn die door feiten en argumenten onderbouwd is, maar een aanname, die aan de feiten en argumenten voorafgaat.

Het Pragmatisme Van Morsi

Trouw.nl, vrijdag 23/11/2012:

"Het Egyptische pragmatisme is in de Gaza-crisis nog wel het meest hoopgevend: De Egyptische president Mohammed Morsi maakte ook duidelijk namens zijn bevolking volledig solidair te zijn met het lot van de Palestijnen. Zijn premier ging in Gaza op bezoek, Morsi's retoriek liet niets te raden over. Maar waar de hoogste geestelijke van de moslimbroederschap gisteren nog eens duidelijk maakte dat wat hem betreft de heilige oorlog tegen de Joodse staat met volle kracht moet worden voortgezet, heeft Morsi, in ieder geval op dit moment, voor bemiddeling gekozen. Mogelijk uit pragmatisme, afhankelijk als zijn land is van Amerikaans geld, maar desalniettemin met een bestand als eindresultaat. Dat is een opluchting." (lees hier)

En voor dat de letters van dit commentaar droog zijn geworden, zien we het politieke pragmatisme van Morsi weer aan het werk:

"'President Mursi geeft zichzelf meer macht; oppositie: 'Een nieuwe farao': De president kan iedere beslissing of maatregel nemen om de revolutie te beschermen', werd op televisie bekendgemaakt. Daar werd nog aan toegevoegd dat de wetten en besluiten die door de president zijn uitgevaardigd, 'definitief zijn' en dat beroep niet mogelijk is. De oppositie betichtte de islamistische Mursi er meteen van dat hij zich gedraagt als alleenheerser. 'Een nieuwe farao', noemde de seculiere oppositieleider Mohamed ElBaradei Mursi. (lees hier)

Inderdaad, Morsi is pragmatisch genoeg om soms de pragmatische politicus te willen spelen:

"The Egyptian regime’s cooperation on a Gaza ceasefire, then, was in large part intended to defuse any reaction against its movement toward dictatorship at home. It is doubtful, for example, that the Obama Administration will condemn the new decree giving Mursi total power in the country. And Egypt will get almost $10 billion in aid from the United States, European Union, and International Monetary Fund, even as it becomes a repressive, Islamist state." (lees hier)

Maar helaas valt het niet te verwachten dat onze kwaliteitsmedia en wijze politici enige belangstelling voor de werkelijkheid zouden gaan tonen. In plaats daarvan zullen ze ongetwijfeld naar redenen blijven zoeken om Morsi een pragmaticus te blijven noemen. En het gaat ze natuurlijk ook nog vrij gemakkelijk lukken. Want in zekere zin en in bepaalde momenten waren mannen zoals Stalin en Hitler ook pragmatisch.

Dodelijke Humanitaire Hulp

Elsevier.nl, maandag 19/11/2012:

"De Nederlandse regering heeft 3 miljoen euro beschikbaar gesteld voor extra noodsteun aan slachtoffers in de Gazastrook. Volgens minister van Ontwikkelingssamenwerking Lilianne Ploumen (PvdA) heeft de toegenomen strijd in het gebied ernstige humanitaire gevolgen.

Volgens Ploumen is er veel behoefte aan medische hulp in het gebied.Van het bedrag gaat 2 miljoen euro naar de VN-vluchtelingenorganisatie UNRWA. Het Rode Kruis krijgt het overige miljoen. Deze 3 miljoen euro komt bovenop de 5 miljoen die het Nederlandse kabinet eerder dit jaar al beschikbaar stelde aan slachtofferhulp in de Gazastrook." (lees hier)

Wat lief mevrouw Ploumen. Maar hiermee help je de inwoners van de Gazastrook niet. Natuurlijk moeten de gewonden van de oorlog in Gaza zo snel en zo goed mogelijk geholpen worden, zeker als het gaat om onschuldige burgers. Maar voorkomen is beter dan genezen, zeggen ze, en dat is precies het probleem met het goedbedoelde hulpgeld van mevrouw Ploumen en haar geestverwanten. Dit geld is immers een sterke motor achter de voortdurende oorlog in Gaza en dus achter de bijna permanente stroom gewonden die behandeld moeten worden en de verwoestingen die hersteld moeten worden.

Hamas heeft in principe meer dan voldoende financiële middelen om voor de eigen gewonden goed te kunnen zorgen. Dat is beslist niet het probleem. Naast de economische potentie van de Gazastrook zelf kan Hamas ook rekenen op de financiële steun van verschillende rijke sponsorlanden, waaronder de Emir van Qatar. Daarnaast ontvangen de Palestijnen per jaar miljarden aan ontwikkelingshulp van verschillende landen en internationale organisaties. Per hoofd van de bevolking ontvangen de Palestijnen veruit de meeste ontwikkelingshulp in de hele wereld. Jodendoden is nu eenmaal een miljardenbusiness geworden.

Het feit dat gewonde Palestijnen in de Gaza niet goed geholpen kunnen worden heeft dus niet zoveel te maken met gebrek aan middelen, maar eerder met de keuzen en prioriteiten van Hamas, en daar spelt het geld van Ploumen een belangrijke rol in. Hamas heeft de zorg voor de eigen burgers in zekere zin aan de goedbedoelende idioten van de internationale gemeenschap uitbesteed. Van drinkwater tot medische zorg, van infrastructuur tot voedsel, de internationale gemeenschap betaalt en regelt het wel. Dat klinkt heel aardig en moreel verheven allemaal. Maar die goedbedoelde hulp aan de inwoners van de Gazastrook bevrijdt Hamas van zijn politieke verantwoordelijkheden en maakt hem daarmee politiek ook minder kwetsbaar en minder gevoelig voor de belangen en noden van de eigen bevolking.

Hamas hoeft immers de politieke en materiële kosten van het eigen doen en laten niet of nauwelijks dragen. De rekening voor de enorme menselijke en materiële schade die in de afgelopen dagen is aangericht zou uiteindelijk door de internationale gemeenschap en donorlanden betaald worden. Zij zullen ervoor zorgen dat de gewonde burgers medische zorg zullen krijgen, de infrastructuur hersteld wordt etc. Dit is precies wat Ploumen nu gedaan heeft. Echter als Hamas die schade op eigen kracht had moeten herstellen, door een strenge begrotingsdiscipline, efficiënte belastingsysteem, goed bestuur etc., dan had Hamas wellicht twee keer nagedacht voor dat ze de zoveelste verwoestende geweldsronde zou hebben ontketend.

Het gaat hier niet alleen om koude financiële berekeningen. Onder normale omstandigheden zouden de regelmatige gewelddadige uitspattingen van Hamas ook een hoge politieke prijs hebben vooral in termen van de steun van de bevolking voor Hamas. De enorme kosten die met de gewelddadige uitspattingen gepaard gaan, zouden dan ongetwijfeld op verschillende meer of minder leuke manieren op de eigen bevolking afgewenteld moeten worden. Het is maar zeer de vraag of Hamas zonder de hulp van Ploumen en co zichzelf politiek boven water zou kunnen houden zonder een Palestijnse lente te ontketenen.

Tot slot, de ontwikkelingshulp die nu aan de Palestijnse bevolking gegeven wordt, maakt de gevolgen van het doen en laten van Hamas voor die bevolking op de korte termijn iets minder zwaar. Dat is de onschuldige oorlogsslachtoffers natuurlijk gegund. Maar de andere kant van het verhaal is dat de woede en frustraties van de bevolking, die Hamas onder druk hadden kunnen zetten worden met die hulp enigszins gedempt en verdekt. Hamas hoeft op die manier de gevolgen van het eigen doen en laten niet te ondergaan, of in ieder geval minder sterk voelen, waardoor de volgende ramp voor de bevolking van Gaza weer aanstaande is.

Meer algemeen gesteld, door de hulp van de internationale gemeenschap aan de bevolking van de Gazastrook, is de politieke rationaliteit van de Hamas in een belangrijke mate ontkoppeld van de belangen en noden van de eigen burgerbevolking. Op korte termijn betekent dit dat Hamas politiek en financieel vrijwel kosteloos de eigen krankzinnig koers kan blijven varen, ten koste van de eigen bevolking. Op de langere termijn ondermijnt deze goedbedoelde hulp de ontwikkeling van gezonde politieke verhoudingen, van wederzijdse afhankelijkheid tussen volk en regering, die de basis vormen voor een goed functionerende Palestijnse samenleving. De hulp van Ploumen en co is mede verantwoordelijk voor de continuering van de politieke cultuur waarbij de gewone mensen van Gaza als menselijke schilden gebruikt worden.

Maar zoals vaker het geval is,